Antivaxxers

‘In ziekenhuizen in de omgeving van haarden met een lage vaccinatiegraad zijn de bedden voor zo’n negentig procent bezet door vaccinweigeraars, zoals blijkt uit onder meer cijfers van het RIVM. Ook al zetten antivaxxers daar weer vraagtekens bij. Ze geloven in veel, maar niet in de harde cijfers van de overheid.’

Dit schrijft Margreet Fogteloo in haar artikel Gijzelen antivaxxers de zorg? In De Groene van 11 november. Ik schrik hier echt van. Zegt Fogteloo hier nu echt dat er niet aan de cijfers van de overheid getwijfeld kan worden? Want laat dat nu juist iets zijn wat iedereen met eigen ogen kan zien: je hoeft geen wiskundewonder te zijn om in te zien dat het RIVM op volstrekt onethische wijze rommelt met cijfers om de door hen gewenste uitkomst te krijgen. De cijfers van de overheid zijn kortom allesbehalve hard.

In feite had Fogteloo dit artikel niet hoeven schrijven als ze de moeite had genomen eerst de totstandkoming van die cijfers te onderzoeken. Dan had ze misschien een ander en mijns inziens waardevoller artikel kunnen schrijven: bijvoorbeeld over hoe het mogelijk is dat we ons zo eenvoudig voor het karretje van de overheid laten spannen in het creëren van een maatschappelijke zondebok om hun falende beleid te maskeren.

Jan Drost

Groene visitekaartjes

In De Groene van 11 november heb ik dit weekend twee stukken gelezen die mijn aandacht trokken: de groene pioniers in de industrie én de mbo’ers als visitekaartje van de overheid. Het is jammer dat er geen link is gelegd tussen deze twee artikelen. Op alle foto’s in het stuk over de groene pioniers zie ik een aantal vakrichtingen die de vergroening in praktijk mogelijk maken: lassers, machinebankwerkers, elektriciens, procestechnici, scheepstimmermannen, service- en onderhoudstechnici, schippers en stuurlieden, om er een paar te noemen. Zijn dat geen prachtige visitekaartjes van onze overheid? Het is een observatie die ik jullie niet wil onthouden.

G. Koekkoek

Binnenzitters en buitenwerkers

Voor het gemak maak ik een onderscheid tussen binnenzitters en buitenwerkers. De redactie van De Groene schaar ik onder de binnenzitters, de angstigste groep na bijna twee jaar schermwerk. Er zal best wat af te dingen zijn op mijn onderscheid. Niettemin merk ik dat het geduld van de weldenkende, vaak links georiënteerde mens, die zijn tijd vanwege de gemiddeld hoger genoten opleiding goeddeels binnenshuis achter het scherm doorbrengt, begint op te raken. Steeds vaker wijzen ze met een Hollands vingertje naar de weigerachtige niet-gevaccineerde. Het vingertje begeleiden ze met het woord solidariteit.

Vanwege weggevallen niet-bouwgerelateerde opdrachten werkte ik het laatste anderhalve jaar als zzp’er bijna voltijds in de bouw. Elke dag een ander adres, elke dag in gesprek met andere mensen, niet zelden hoogopgeleide veel verdienende opdrachtgevers. Het gesprek ging nooit voorbij aan corona. Niet een van alle mensen die ik sprak, liet zich uit solidariteit vaccineren. Belangrijkste reden: vakantie in het buitenland. De op een na belangrijkste reden: de kroeg, liefst een met terras. Als niet-gevaccineerde bereid ik me mentaal voor op klappen, want die ga ik binnenkort vangen. Vandaag kwam ik goed weg. De zzp’ende metselaar met wie ik een praatje maakte, was goed doordrongen van het onderscheid dat ook De Groene huldigt: de gevaccineerde onschuldige en de niet-gevaccineerde schuldige. De metselaar brieste een panklaar overheidstrouw argument, maar hield zijn handjes thuis. Ze moesten me opsluiten, ergens. Dankzij mijn niet-gevaccineerd-zijn kijk ik met toenemende verwondering naar de wereld. Ik zie weldenkendheid en linkse oriëntatie als mascara uitlopen op het gezicht van de toekomstige bruut. Wat is solidariteit? Ga voor een antwoord te rade bij de dichtstbijzijnde hooligan. Hij weet wat het inhoudt.

Edwin Timmers

Artemisia

InDe Groene van 11 november las ik een recensie over de tentoonstelling van Artemisia Gentileschi in het Rijksmuseum Twenthe te Enschede. Nog voor de opening volgde ik een cursus over deze middeleeuwse kunstenaar, haar levensloop en de tijdgeest waarin ze geleefd en gefunctioneerd heeft. Ondanks veel beperkingen voor vrouwen en misogynie wist zij met haar talent erkenning te krijgen en naar boven te drijven. De cursus werd gegeven door een onafhankelijke kunsthistoricus. Na de opening werden de cursisten rondgeleid door de expositie. Artemisia was een fantastische vrouw, maakte prachtige schilderijen met verhalen die terug te voeren waren naar haar persoonlijke levensverhaal ingewerkt in bijbelse taferelen. Ik herken mij dan ook niet in de negatieve recensie van Koen Kleijn. Als deskundigen zeggen dat de schilderijen die in de expositie hangen door haar werden gemaakt, hoe kan een journalist dan beweren dat sommige toch niet van haar zijn? Ik raad iedereen aan deze expositie van een sterke vrouw met groot talent te bezoeken.

S. Arda-Schiffel