Woningtekort

Als aanvulling op de column van Dirk Bezemer (in De Groene van 3 november): volgens mij is er wel degelijk een woningtekort in Nederland en is dat ook bewust gecreëerd tijdens de Rutte-kabinetten.

Dat woningtekort is vooral ontstaan omdat er veel te weinig sociale woningen zijn gebouwd. Hierdoor ontstond er geen of heel weinig instroom en daarom ook minimale uitstroom en/of doorstroming. Omstreeks 2012/2013 werden beleggers uitgedaagd door hoge rentes aangeboden door IJslandse banken. De directeur van Vestia (sociale-woningcorporatie) verspeelde met gokken hierin twee miljard aan gemeenschapsgeld.

Door deze actie stelde het kabinet-Rutte een speciale belastingheffing in voor alle sociale-woningcorporaties. Ongeveer een derde van de inkomsten moest jaarlijks extra afgedragen worden. Dit bedroeg de afgelopen tien jaar gemiddeld twee miljard per jaar. Deze ontbrekende twintig miljard bij de Nederlandse woningcorporaties ontnam hun het vermogen om nog het voorgenomen volume te kunnen bouwen.

Dat maakt het kabinet-Rutte volledig verantwoordelijk voor het hierdoor bewust gecreëerde woningtekort.

Gelukkig wordt deze heffing op de woningcorporaties per 1 januari opgeheven zodat weer begonnen kan worden om deze achterstand in te halen.

JOEP VAN ESSER, Vucht

Abortuspil

Met verbazing las ik het onderzoeksartikel van Romy van den Burg en Marieke Rotman (in De Groene van 24 november). Op een uniek moment in de Nederlandse geschiedenis waarin er de mogelijkheid is om reproductieve autonomie te vergroten, kiest u ervoor om meer gewicht te geven aan een economisch argument dan aan de verbetering van de algemene toegankelijkheid van abortus.

Toen ik zelf een abortus nodig had, was ik genoodzaakt om mijn behandeling uit te stellen omdat alle klinieken vol waren. Vervolgens moest ik twee uur reizen naar een kliniek in een andere stad (terwijl ik zelf in Amsterdam woon) waar ik voor de kliniek én in de bus op de terugweg vervelend werd bejegend. Er was geen medische reden voor deze wachttijd en deze reis: ik had de pillen net zo goed bij de apotheek aan het einde van de straat kunnen ophalen. Het lijkt misschien iets kleins, maar die extra wachttijd en die dag heen en weer reizen naar een kliniek in een vreemde stad heeft voor mij de zwaarte en schaamte rondom deze gebeurtenis enorm vergroot. Dit terwijl ik de financiële en andere privileges had om de reis relatief gemakkelijk te maken; abortus is nog slechter toegankelijk voor mensen met een gemarginaliseerde sociaal-economische positie.

Het is waar dat de inkomsten van de klinieken bedreigd worden als de abortuspil bij de huisarts verkrijgbaar wordt. Maar dat zou nooit een reden mogen zijn om de abortuspil niet toegankelijker te maken. Wél is dit een reden om de klinieken van overheidswege extra financieel te ondersteunen om hun essentiële zorg mogelijk te blijven maken én om abortus uit het wetboek van strafrecht te halen. Dat laatste is namelijk de reden dat abortus überhaupt alleen in speciale klinieken plaats kan vinden, terwijl het eigenlijk een eenvoudige behandeling is die gewoon deel zou moeten zijn van de reguliere zorg.

RODANTE VAN DER WAAL, promovenda zorgethiek op reproductieve rechtvaardigheid, verloskundige in Amsterdam