Naakte politicus

Met veel interesse heb ik in De Groene van 9 november de recensie van Joke de Wolf gelezen over de tentoonstelling De nieuwe vrouw in het Singer in Laren. De bij het artikel afgebeelde schilderijen beloven veel goeds, maar de recensent is kennelijk niet heel enthousiast. De tentoonstelling gaat over van alles, maar niet waar ze over zou moeten gaan, begrijp ik. Waar ik vooral van opkeek was dat de tentoonstelling ook zou gaan over Aat Velthoen, die zijn vrouw naakt schildert, maar dat het publiek in de eerste plaats de naakte politicus en activist Hedy d’Ancona zou zien. Ik heb daar zo mijn twijfels bij. Ik ben zelf nog niet naar de tentoonstelling geweest, maar mijn dochter wel; die kreeg een rondleiding van haar vriendin, die gastcurator is van de tentoonstelling. Ze appte mij: ‘Kijk, een schilderij van onze buurman.’ Aat Veldhoen woonde een eindje verder bij ons op de gracht. We zagen hem vaak arm in arm lopen met zijn vrouw. Dat zag er altijd zo ontzettend liefdevol uit. Ik appte terug dat het toch wel een erg goede schilder was. Met andere woorden, ik zag helemaal geen naakte politicus en activist, ik zag gewoon een goed schilderij van een liefdevol geschilderde naakte vrouw, zoals er in de loop der eeuwen zoveel mooie schilderijen van naakte vrouwen geschilderd zijn. Als ik Joke de Wolf moet geloven, ben ik niet representatief voor ‘het publiek’. Zelf denk ik daar uiteraard anders over.

PIETER HARINGSMA, Amsterdam

De wolf

Een lezenswaardig artikel in De Groene van 1 december van Eva Meijer over de geschiedenis van de beeldvorming van de wolf. Ik vraag me wel af of de (middeleeuwse) kerk hier niet te gemakkelijk als kwade genius/grote boze … wordt geframed. In ieder geval mag een legende over Franciscus van Assisi (1181-1226) in dit verband niet ontbreken. Toen het plaatsje Gubbio geplaagd werd door een (vermeend?) agressieve wolf, ging de monnik met het dier praten en stichtte vrede tussen de wolf en het stadje. En ook veel andere verhalen over Franciscus vertellen dat hij medeschepselen als zusters en broeders beschouwde.

FRANC DE RONDE, Barendrecht

Anton de Kom

Heel mooi verhaal van Raoul de Jong over Anton de Kom op groene.nl. Maar wat mijzelf, oud-communist die na zijn negatieve politieke ervaringen als kaderlid van de cpn afgehaakt is, irriteert is dat ook hier weer, en dat geldt niet alleen voor De Groene Amsterdammer maar voor de hele berichtgeving over communisten in Nederland die voor de vrijheid van ons land hebben gevochten en dat met hun leven hebben moeten bekopen, hun lidmaatschap van die partij wordt verzwegen of alleen maar even aangestipt.

Anton de Kom was een overtuigd lid van de cpn, en is als communistische verzetsstrijder gestorven.

Zijn boek Wij slaven van Suriname is na de oorlog in een herdruk verschenen bij de toenmalige communistische uitgeverij Pegasus.

Door het rabiate anticommunisme dat mede vanuit de VS werd geïmporteerd, was die uitgave natuurlijk ook verdacht. Het boek werd hoofdzakelijk gelezen door cpn-leden en sympathisanten van die partij. Voor alle duidelijkheid, ik heb geen enkele behoefte om een partij te verdedigen die ik met overtuiging verlaten heb. Maar ik hecht wel aan eerlijke berichtgeving. Misschien juist wel daarom…

TOON PIETERSE

Joseph Roth

In haar informatieve en nieuwsgierig makende bespreking van Keiron Pims biografie van Joseph Roth in De Groene van 17 november maakt Ilse Josepha Lazaroms melding van Dan Morgenstern, de zoon van schrijver Soma Morgenstern. In aanvulling daarop zij gewezen op het vorige maand bij Van Oorschot verschenen Vlucht en einde van Joseph Roth van de hand van Soma Morgenstern (1890-1976). Hierin schetst Morgenstern een persoonlijk beeld van zijn bewogen vriendschap met Roth in politiek dramatische tijden, zoals de flaptekst terecht stelt. Het boek is vertaald door Roth-kenner Els Snick en voorzien van een nawoord door Georg B. Deutsch, gespecialiseerd in Oostenrijkse exil-literatuur. Een aanrader.

HANS KOENEN, Amsterdam