Muziek

Potloodventers

Muziek: TV on the Radio

Uit twee subculturen in New York komen de laatste jaren artiesten aan de oppervlakte drijven. De eerste omvat grofweg de punkrockscene met bands als The Liars en de Yeah Yeah Yeahs. De tweede komt voort uit kunstenaarskringen en heeft Antony & The Johnsons, CocoRosie en Joan as Policewoman als exponent. Ergens daar tussenin bevindt zich TV on the Radio uit Brooklyn.

De bandnaam is afgeleid van de Britse dj Tommy Vance (initialen T.V.) en koppelt een eigenzinnige punkmentaliteit aan het mengen van zo ongeveer elke denkbare muzikale stroming. De harde kern wordt gevormd door de muzikanten en beeldend kunstenaars Tunde Adebimpe en David Andrew Sitek (die niet toevallig ook productiewerk hebben gedaan voor zowel de Yeah Yeah Yeahs als The Liars). Na een zelf uitgebrachte demo, OK Calculator, en de debuut-ep Young Liars trekt de eigenzinnige groep al de nodige aandacht. Overrompelen doen ze pas goed (uitgebreid met zanger/gitarist Kyp Malone) met de eerste langspeler Desperate Youth, Blood Thirsty Babes (2004).

TV on the Radio mijdt het compromis, is even spontaan en grillig als eclectisch en weigert dan ook zijn muziek te (laten) vangen in termen die toch tekortschieten. Ook op zijn tweede volledige album heeft TV als hoofddoel de luisteraar te overtuigen in plaats van te behagen. ‘We garanderen je immens genot, of vreselijke irritatie’, aldus Adebimpe. Nieuwe-bandjes-spotter David Bowie is in ieder geval diep onder de indruk en doet zelfs (bijna onhoorbaar) mee als achtergrondzanger op Providence.

Return to Cookie Mountain is een poging om de ‘veranderde wereld om hen heen’ weer te geven. Daar valt concreet weinig van terug te horen, maar de sfeer is in ieder geval een stuk donkerder dan die van zijn voorganger. Dat de inmiddels tot vijf man uitgebreide groep engagement niet vreemd is blijkt duidelijker uit de internetsingle Dry Drunk Emperor, naar aanleiding van de ramp Katrina.

Behalve de indringende en harmonieuze samenzang valt op dat percussie en drums een nog belangrijker rol hebben gekregen. Ritmes variëren van bijna tribaal (Let the Devil In) tot standaardrock, zoals de opzwepende single Wolf Like Me. Metaforische teksten en constante afwisseling in melodie, ritme en stijl dragen bij aan het soms surrealistische karakter van de plaat: ‘Well we chose this court but/ The weather changed/ And the River froze/ And when it thawed it was running/ Backwards and dry now/ I suppose it’s appropriate to cry now/ Over wasted time/and naked lies/ Still get wasted sometimes.’

Een zoektocht naar de verklaring van de opvallende albumtitel levert weinig op. Uiteindelijk blijkt die ook niet meer dan een cover-up te zijn. De groep heeft het vooral luchtig willen houden om potentiële luisteraars niet af te schrikken. Adebimpe: ‘We zijn als potloodventers voor onschuldige zieltjes: we beloven de hemel, maar geven je het vagevuur.’ Return to Cookie Mountain is een verrijking voor wie zich eraan overgeeft en moeilijkdoenerij voor degenen met een allergie voor musicerende kunstacademici.

TV on the Radio: Return to Cookie Mountain. 4ad/v2