In 2012 bereikte Zuid-Koreaanse popmuziek een belangrijke mijlpaal toen de video van Gangnam Style van de rapper Psy als eerste de magische grens van één miljard weergaven overschreed op YouTube. Later dat jaar speelde Psy zijn hit tijdens de American Music Awards. Tegen het einde van de show fluisterde de Koreaan plotseling ‘it’s hammer time’, waarna tot ieders verbazing de Amerikaanse rapper MC Hammer uit de coulissen sprong.

Voor velen leek het een goedkoop gebbetje, maar voor Psy betekende het meer. In de jaren negentig had MC Hammer met een catchy refrein en een dansrage op een vergelijkbare manier als Psy furore gemaakt. De Koreaan had Hammers hit Can’t Touch This in zijn jeugd zeer uitvoerig bestudeerd en sprak over het vakmanschap van de Amerikaan met een mate van respect die Hammer in eigen land zelden wordt gegund. Commercie was in de nineties namelijk een smerig woord. Smeriger dan het tegenwoordig is. Maar nog altijd wordt de goudkoorts waar de grote Koreaanse muzieklabels deze dagen door zijn bevangen als argument opgevoerd om K-pop te classificeren als ‘commerciële bakvissenmuziek’ en daarmee ‘onrijp voor analyse’.

Met dezelfde vlijtigheid en het respect waarmee Psy over het werk van Hammer sprak, neemt de 28-jarige K-pop-zanger jeebanoff (alias Lee JaeMin) de luisteraar tijdens de laatste vijf minuten van zijn jongste plaat VOID. mee op sleeptouw langs de nevelachtigheid van Prince. Met zijn zijdezachte stembanden produceert de jonge Koreaan futuristische r&b, die klinkt alsof er langzaam een kopje warme melk in je oren wordt leeggegoten. Hoewel hij met zijn bescheiden hit Sungbuk-gu Kids in 2017 tijdens de Korean Hiphop Awards de prijs voor beste r&b- en soulsong in ontvangst mocht nemen, duikt zijn naam vooralsnog enkel op in de digitale salons waar K-pop-fijnproevers convergeren. Daar timmert hij al enkele jaren gestaag aan een trouwe internationale fanbase.

VOID. gaat over het gapende gat dat geliefden achterlaten wanneer zij uit ons leven vertrekken. Het album verloopt netjes volgens de vijf fases van rouwverwerking zoals Elisabeth Kübler-Ross die heeft beschreven. De beats klinken gestoomd, steriel haast. jeebanoffs talent schuilt in de argeloosheid en behendigheid waarmee hij r&b, indie rock, uk garage, drum-’n-bass, Japanse citypop en synthwave in de deeltjesversneller stopt en daar een eenvormige brij van weet te mengen. Als het erop aankomt is dát de essentie van K-pop.

Sinds de Koreaanse Oorlog hebben gestationeerde Amerikaanse militairen geleidelijk de influx van Amerikaanse populaire cultuur gefaciliteerd. K-pop is in de jaren negentig ontstaan als een potpourri van stijlen met zwarte Amerikaanse hiphop en r&b als hoofdingrediënten. Dat maakt het genre inherent eclectisch. Door zij aan zij met MC Hammer op het podium van de AMA’s te verschijnen liet Psy zien dat hij zichzelf nadrukkelijk in de traditie van die zwarte Amerikaanse muziek plaatst. Hoe ongebonden en experimenteel de r&b van jeebanoff ook klinkt, op VOID. doet hij uiteindelijk hetzelfde.


jeebanoff, VOID.