Prins wordt prins-gemaal

Het inmiddels roemruchte toneelstuk Emily, de dramatische schets der hormonale problemen van de jonge Oranjetelgen, wordt binnenkort door de televisie uitgezonden, gevolgd door een deftige discussie over het wel en wee van de monarchie.

Dit onderwerp, tot voor kort sluimerend in de sfeer van taboe en onbespreekbaarheid, lijkt weer op de politieke agenda te zijn teruggeplaatst. Onderwijl woedt de discussie of Emily een gepaste echtgenote voor koning Willem-Alexander zal zijn voort, vooral in de kolommen van de populaire pers. Zelf meet ik mij natuurlijk geen oordeel aan. Ik ken het meisje alleen uit een televisieconfrontatie met de even opdringerige als onbeschofte Willibrord Fréquin, waarin zij zich werkelijk als een leeuwin weert. Verwacht van mij dus voorlopig geen kwaad woord over Emily, Oranje-telg in hope.
De studentes van de Erasmus Universiteit te Rotterdam denken hier anders over, ontleen ik aan het dagblad Trouw. Die zijn, blijkt uit een enquête, van mening dat Willem-Alexander beter met een adellijk meisje, liefst een echte prinses, kan trouwen, omdat blauw bloed beter tegen het leven ‘in een gouden kooi’ bestand zal zijn. De term is van Willem-Alexanders overgrootmoeder Wilhelmina, die op haar beurt keurig met een voortbrengsel van de Duitse landadel in het huwelijk is getreden en daar een leven lang bittere spijt van heeft gehad.
Hoe denken de Erasmusdames zelf over Willem-Alexander? Niet al te positief; zij vinden hem 'niet bepaald een stuk’. Een gezelschap van getrainde discogangers heeft daarentegen inmiddels de Willem-Alexander-fanclub opgericht, die reeds tweehonderd leden telt. Zij noemen zich Waffers, prijzen de kroonprins als 'een spontane kerel’, en hebben hem hun volledige steun toegezegd, voor nu en in de toekomst.
Hoe moet Willem-Alexander worden gesteund? In staatsrechtelijke zin of in zijn teeltkeuze? Het woord is andermaal aan de Erasmusdames, die boven het burgermeisje Emily de voorkeur geven aan Victoria, kroonprinses van Zweden.
Een verstandig advies. Het probleem is echter dat een kroonprinses geacht wordt straks de kroon over te nemen. Victoria heeft nog weinig signalen afgegeven dat zij daar weinig voor voelt, zodat Willem-Alexander straks moet kiezen: word ik straks het koninklijke lachsucces van de Lage Landen of kies ik, als eenvoudige prins-gemaal, een leven in de schaduw van mijn vorstelijke echtgenote?
Waarom eigenlijk niet? Hij (en wij) zijn van veel gelazer af. Bovendien, prins-gemaal te Zweden is ook een keurige betrekking, met overzienbare risico’s, terwijl hier in Nederland hoogst acceptabele substituten voor de aanstaande vacature voorhanden zijn. De jonge, intelligente Constantijn, bijvoorbeeld, jurist en econoom. Of Oranje-prins nummer II, Friso, eveneens jong en intelligent, vliegtuigingenieur van beroep, zodat hij straks met de kracht van zijn gezag Fokker uit de problemen kan helpen. Leuk voor de vliegtuigbouw, leuk voor de Friezen, leuk voor Beatrix, Claus en de andere Nederlanders, die tijdens de Troonrede veel samengeknepen tenen worden bespaard. Een goed advies van de Erasmusdames. Die moeten straks, bij het aanstaande huwelijk tussen Willem-Alexander en zijn Zweedse schone, maar bruidsmeisje worden.