TELEVISIE

Prinsjesdagsatire

Sorry minister

Nogmaals satire. In mijn opsomming van kantoorsatire die aan Toren C voorafging ontbrak KRO’s comedy De afdeling – zo succesvol dat er na twaalf afleveringen (2004-5) een tiendelig vervolg kwam. Niet geweldig, maar beduidend beter dan Toen was geluk nog heel gewoon van Gerard Cox cum suis waarvoor het als tijdelijke vervanging diende. Interessanter is dat er een jong lootje aan de kantoorstam groeide, Gangmakers, eind september op Nederland 3 in het kader van TVLab. Dat bevatte pilots van mogelijk te ontwikkelen programma’s, waaronder dus Gangmakers (NPS), dagelijkse miniaturen van vier minuten. Alleen al curieus door de vorm: één stilstaande camera die een brede gang annex hal bestrijkt en die het drama in één take opneemt. Goedkoop, maar dat geldt niet voor scenario en spel. Absurdistische tragikomedie waarin misverstand, ambitie, verlangen, arrogante onverschilligheid en vooral vergeefsheid zijn geconcentreerd als tomaten in puree. Middelbare Ton Kas tracht op onnavolgbaar ingewikkelde wijze te achterhalen of hij kans maakt bij lekker ding Bracha van Doesburgh en trekt onvermijdelijk de verkeerde conclusie. Pijnlijkheid troef, laat dat maar aan scenarist Frank Houtappels over. En aan geweldige acteurs. Van mij mag een lange reeks in productie worden genomen. Van collega’s Beerekamp (NRC Handelsblad) en Geelen (Volkskrant) ook. Een voorkeur die de razernij opwekte van een Volkskrant-blogger die in één moeite door zowel die recensenten als de reeks en haar makers naar de vuilverbranding verwees. Met argumentatie van het niveau dat Beerekamp oud en vies is, Geelen verkeerde gympen aan heeft en dat die Houtappels nog nooit iets origineels heeft gedaan want ’t Schaep was immers van Eli Asser.
Dan had de blogger veel liever Sorry minister (VPRO) want scenarist Edwin de Vries komt er tenminste eerlijk voor uit dat het een bewerking betreft. Over smaken valt niet te twisten, over niveau van argumentatie wel: wat is dat internet toch een paradijs voor onzindelijk denken. Satire lijkt in deze tijden noodzakelijker dan ooit en dan zeker in de politieke variant. Sorry minister vult dat gat niet. En niet alleen omdat dat het over ‘eeuwige’ mechanismen van het politiek bedrijf gaat en niet over de actualiteit. De verplaatsing van Londen naar Den Haag werkt gewoon niet goed en veel grappen vallen dood van flauw- en nadrukkelijkheid. Lies Visschedijk, als hoge ambtenaar die de excellentie in de zak heeft, speelt geweldig en er zijn passages waarin de klasse van regie (Peter de Baan) en overige cast zichtbaar worden, maar de noodzaak van dit project ontgaat me.
Voor de actualiteit meldde ik me daarom na tijden weer eens bij Koefnoen. Dat won tot mijn verbazing ooit de Nipkowschijf, maar onaardig in zijn soort was het niet. Helaas, wat ze er nu van bakten was hemeltergend. Dan zit je na Prinsjesdag en meer heisa over kabinetsbeleid en toekomst dan in decennia; dan heeft de premier werkelijk uit alle hoeken te horen gekregen ‘sorry minister, dit is beneden alle niveau’ en dan zet je als satirische types Christina, Gordon en Zalm aan tafel! Zelfs als de aflevering al voor die dinsdag moest worden gemaakt, dan nog was het een erbarmelijke vertoning. Gordon is nauwelijks te persifleren omdat hij al een persiflage is en hoe leuk is het ’s mans bot- en goorheid te willen overtreffen? Hoe leuk is het om tien keer Christina’s handicap tot object van spot te maken? Hoe leuk is het dat ‘Zalm’ daar dan vergeefs tegen protesteert? Getverdemme. Pak kabinet, oppositie en koningshuis, maar alsjeblieft een beetje op niveau.

Sorry minister, elke maandag om 22.00 uur