Wat vind ik het daarom toch jammer dat hij ondanks alles stelt dat er in de gedrukte media nog ruimte genoeg is voor reclame. ‘Printreclame irriteert niet’, schrijft hij. O, wat haalt die uitspraak het bloed onder mijn nagels vandaan. Er zijn bladen die ik hoog waardeer, maar waar je wanhopig tussen de reclames op zoek moet naar dat interessante interview. Prachtige foto’s vallen in het niet bij de gekleurde reclameprints op de pagina ernaast. En in het algemeen zie ik elke reclame, vooral de grootste en de felste, als een gebrek aan vertrouwen in mijn oordeelsvermogen als lezer.
Het is me niet gevraagd, maar ik wil voor een blad als De Groene graag meer betalen als het dure papier dan ook net als nu bijna geheel voor mij, lezer, wordt bestemd. Om als consument benaderd te worden irriteert me. Alsof ik niet bereid ben geld uit te geven aan iets wat het waard is. Ik hoef niet verleid te worden om mijn Groene te betalen. Ik wil graag betalen voor wat ik lees, en ook voor mijn ultradunne maandverband. Maar niet voor de ingewikkelde verbanden tussen media, commercie en reclame. Zelfs niet nu de vertolker van mijn kolkend bloed dat schrijft. Utrecht, A. VAN BEVEREN