Pro patria

Ik las in de krant dat een koninklijke telg in de hitte in het uniform van de studentenweerbaarheid Pro Patria de vierdaagse heeft gelopen. Chapeau!

Mijn geheugen zong een lied dat ik in mijn studentendagen heb geleerd: ‘Ik zou zo graag in ’t leger gaan, Pro Patria, Pro Patria. Netjes in de houding staan, Pro Paaatriaaa. Als wij ons emanciperen, uniformen en geweren, Op de bres in battledress, Pro Paaatriaaa.’
Ik denk dat het in Leiden werd gezongen en dat ik als Amsterdamse het ergens heb gehoord en vervolgens onthouden, maar zeker weten doe ik het niet meer. Het is al erg genoeg dat het naar boven komt als nutteloze herinnering. Ik denk wel dat het woord emanciperen toen, het moet ergens tussen 1953 en 1956 zijn geweest, zijn tijd ver vooruit was.
Na de democratiseringsgolf - die overigens nu weer gruwelijk om zeep is geholpen - liepen de corpora leeg. Sinds het begin van de ontdemocratisering lopen ze weer vol. En dan zie je plotseling veertig jaar later een jongeman in hetzelfde bespottelijke nep-uniformpje en hoge pet met pluim, zichzelf bedriegen.
Er is dus (?) niks wezenlijk veranderd. Alleen ik ben toch een beetje anders dan toen ik negentien was. Gelukkig wel.
Het koninklijke kind zal wel goed terechtkomen en een verkleedpartijtje is toch niet erg? Wel in die hitte. De masochist!