Popmuziek

PRONKENDE POSEURS

POPMUZIEK The Dillinger Escape Plan

Als de muziek van The Dillinger Escape Plan een schoolvak was, dan zou het wiskunde zijn. Wiskunde B.

Weinig bands klinken op het eerste gehoor zo chaotisch, maar hebben zo weinig met chaos te maken. De muziek van The Dillinger Escape Plan bevat raakvlakken met zowel jazz als symforock, maar klinkt uiteindelijk als metal, vernietigend harde metal. De officiële term luidt mathmetal of mathcore, en inmiddels is de band de vaandeldrager van dat genre. Het is muziek die dermate weinig van de geijkte aanknopingspunten van pop bevat (de aanwezigheid van een refrein, een minimum- of maximumlengte van nummers, überhaupt de aanwezigheid van afgebakende muziekstukken die als ‘nummer’ vallen te kwalificeren) dat een eenmalige beluistering ervan geen enkele zin heeft en de kans op een werkelijk commerciële doorbraak nagenoeg nul is: het is doorbijtmuziek.

Presentatie en uiterlijk van de bandleden zijn al net zo overdonderend als de muziek. De twee gitaristen en bassist schudden als epileptici over het podium, en zanger Greg Puciato is een mannetjesputter van het kaliber Glenn Danzig en Henry Rollins. Zijn lengte is gering, zijn breedte niet.

Drie jaar geleden speelde de band op het Fields of Rock-festival in Nijmegen. Puciato was ziek en moest overgeven. Dat besloot hij op het podium te doen, maar niet voordat hij had gemeld dat hij het optreden van de Amerikaanse rockband Papa Roach op het hoofdpodium had gezien. Daarop stak hij een vinger in zijn keel, en kotste op het podium. En nog eens, en nog eens. Vervolgens kondigde hij het volgende nummer aan. Die aankondigingen zijn doorgaans al even snoeverig. ‘We didn’t come here to fuck around. The next song is called…’, et cetera.

Er is werkelijk niets innemends aan The Dillinger Escape Plan. Pronkende poseurs zijn het, maar ze komen ermee weg, omdat ze zo veel hebben om mee te pronken. Op het podium staan ronduit geweldige muzikanten, en dat weten ze. Het is geen band om van te houden, maar een band om te bewonderen. Ze gebruiken iedere centimeter van het podium, hun geestdrift nadert de ogenschijnlijke waanzin en als er al entertainment bij komt kijken, bestaat dat uit de aanblik van bezetenheid. Puciato is een fantastische zanger, in soepelheid, bereik en geluid vergelijkbaar met Mike Patton, een van de beste rockzangers ter wereld, die de band uit de brand hielp toen ze zonder zanger zaten.

Op het laatste album Ire Works drijven ze de speltechniek niet verder door, maar slaan ze onverwachte richtingen in. Ze gebruiken blazers en refreinen die neigen naar popmuziek. Het nummer Black Bubblegum klinkt zoals Faith No More moet hebben geklonken anno 2008, als de band niet jaren geleden was opgehouden. Die band brak ooit door met een soulvolle cover van de Commodores. Dat zal The Dillinger Escape Plan niet doen. Ire Works sluit weliswaar af met een pianoballad, maar dat is er wel een van de meest ijzige soort.

The Dillinger Escape Plan, Ire Works (Relapse Records). Live te zien op 26 februari in de Effenaar, Eindhoven en op 27 februari in de Melkweg, Amsterdam