Propria-cureskwaliteit

Wat is Propria Cures?
Hugo Brandt Corstius, zelf ex-redacteur, heeft het blad als volgt gedefinieerd: ‘PC is de mogelijkheid voor vier of vijf mensen om twee of drie jaar te schrijven wat ze willen, en het wordt nog gedrukt ook.’

Niet lang meer, als het aan het Nederlands Literair en Produktie- en Vertalingenfonds ligt. Want de kwaliteit van Propria Cures is - vindt dit fonds - zo laag dat de subsidie (20.000 gulden per jaar) moet worden stopgezet.
Het is altijd weer hetzelfde gelazer, aangezwengeld door lieden die geen gevoel voor speelsheid en traditie hebben. Nee, het zegt niets dat Menno ter Braak nog redacteur van Propria Cures is geweest, Het gaat erom wat zo'n blad thans te betekenen heeft. Niets dus, vinden de kunstrechters.
Dat is behoorlijk kortzichtig. Zelfs als het waar zou zijn en de huidige lichting PC-redacteuren uit louter druiloren bestond, bestaat de volgende lichting gegarandeerd uit bruisend talent. Alleen zal niemand dat meer merken, omdat het blad dan, na honderdzes jaar lang in de marge van de Nederlandse samenleving te hebben geopereerd, opgeheven zal zijn.
Propria Cures kent sinds jaar en dag het fenomeen van de gastredacteur, een min of meer bekende Nederlander die een paar weken mag meedraaien. In het nummer ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan, in 1990, is uitgelegd wat er sedertdien van de dames en heren is terechtgekomen. Meestal niet veel goeds. Loe Lap - ging prompt failliet. Tom Lanoye - bleef Belg. AnoNe - werd verpletterd onder zijn eigen immense imago. Adriaan van Dis - kijkt sinds zijn gastredacteurschap eens per kwartier in de spiegel in plaats van eens per half uur. Joost Prinsen - werd een engerd (kleinkunstenaar). Peter van Bueren - werd een engerd (kapelaan). William D. Kuik - werd een engerd (vrouw). Carel Alphenaar - wilde ook een engerd worden (vrouw), maar kwam niet door de keuring.
Dat is een soort grappenmakerij waarom je, als kunstrechter, niet kunt lachen, dat begrijp ik best.
De huidige gastredacteur is Matthijs van Nieuwkerk, plaatsvervangend hoofdredacteur van Het Parool. Hij is natuurlijk aangezocht om uit de school te klappen. Maar daar kan Van Nieuwkerk, schrijft hij deze week, natuurlijk niet aan beginnen, omdat zijn slachtoffers nog van niets weten en zo'n ontslaglijst uiteraard niet bestaat. Van Nieuwkerk aan de telefoon. ‘Dat stuk had wel wat feller gekund, met èchte namen. Dan had ik hier op de redactie een paar moeilijke uren gehad.’ Nu was er niks aan de hand en bovendien was zijn bijdrage een mystificatie, een vorm van fake-verslaving die op zijn beurt tot de slechtere PC-tradities behoort.
Van Nieuwkerks Het Parool heeft een verslaggever op het bedreigde blad afgestuurd. Wat gaat er gebeuren als de subsidie uitblijft? 'Goede vraag’, prees PC-redacteur Erik Noomen. 'Dat is zo'n ridicule gedachte; daar staan we gewoon niet bij stil.’ En tikte tevreden verder aan zijn PC-artikel over 'de toekomst van de literatuur’, zich blijkbaar niet realiserend dat zijn eigen literaire toekomst, althans die van zijn aardige weekblad, gegeven de verkilling van de samenleving, wel eens ongewis zou kunnen zijn.