Punten

Wat is er gemakkelijker dan een systeem ontwerpen waarbij de wachtlijsten in de gezondheidszorg op een sympathieke manier opgelost worden?

Het begint er vanzelfsprekend mee dat je de werkenden voor de werklozen laat gaan, anders kost het de werkgevers geld. Maar dan ben je er nog niet. De rijke particulier verzekerden gaan voor, omdat zij geld zullen moeten opbrengen voor liefdadige voorzieningen in een ziekenhuis.
Dan krijg je de indeling naar leeftijd. Je gaat toch niet een oud werkend wrak voor laten gaan op een jong iemand die rendabeler is?
Dan krijg je de ziektegeschiedenis. Iemand die risicovoller is komt achter een kansrijke zieke.
Zo kun je nog een tijdje doorgaan met ziektepunten geven, maar onvermijdelijk kom je op het oude systeem dat wij als kinderen hanteerden: iemand met een oude fiets is minder waard dan iemand met een nieuwe fiets dan iemand met een oude auto dan iemand met een Jaguar. Een moeder met twee jonge kinderen is meer waard dan een oudere vrouw. Een werkende moeder is natuurlijk nog veel meer waard. En een werkende moeder achter een nieuwe kinderwagen brengt veel meer punten op dan een werkloze jonge man.
Het is een kinderlijk eenvoudig systeem, met enkele schommelingen al naar gelang je milieu-activist bent of niet; dan is immers iemand met een nieuwe racefiets meer waard dan iemand met een nieuwe auto, maar dat is allemaal bij te stellen.
De artsen en ziekenhuizen zijn van alle moeilijkheden af: de wachttijden en wachtlijsten zijn voortaan alleen nog maar voor mensen die inderdaad minder waard zijn. Zo houd je de bevolking gezond, de economie in evenwicht en de marktwerking van de medische professie optimaal.
Hoe moet het met mij? Ik ben niets meer waard en word toch behandeld. Ach, ik heb m'n hele leven al geluk gehad.