Puzzelen

Wat is er lekkerder dan puzzelen? Veel. Maar puzzelen heeft iets hersenkrakerigs wat veel dingen missen. De voldoening van het iedere week oplossen van het cryptogram slaat niet alleen op de gedachtenkronkels die je moet uitvoeren om de omschrijving om te zetten in een woord, maar ook op de constatering dat je hersens het nog doen.

Een goede vriendin van mij heeft me een abonnement op een Zwitsers puzzelblad cadeau gedaan en nu ben ik plotseling verslaafd aan een soort raadsels dat daarin staat. Het betreft woordomschrijvingen die al met al een puzzel zonder zwarte blokjes vormen en via pijltjes gecommandeerd worden. Het leuke is dat er meer talen gebruikt worden: Duits, Engels, Spaans, Italiaans, Frans. Ze zijn te moeilijk voor mij, dus ik krijg ze haast nooit helemaal af.
Zeer frustrerend.
Het doet me denken aan mijn dementerende tante die ik in een verzorgingshuis moest plaatsen omdat ze echt niet meer alleen zelfstandig kon wonen. Als ik dan kwam met de plaatsingspersoon van een huis voor licht demente mensen wist ze zelfs haar eigen naam niet meer en zei: ‘Wat, kind?’ bij alles wat je zei of vroeg. Dan was ze dus veel te dement voor dat huis om er geplaatst te kunnen worden. Maar als ik kwam met iemand van een tehuis voor echt demente bejaarden, zat ze een cryptogram op te lossen en wist alles, zodat ze veel te goed was voor dat tehuis. Ze keek me dan met bijzonder ondeugende kraaloogjes aan.
Ze is al geruime tijd dood, ze is in de negentig geworden terwijl ze al vanaf haar zeventigste dood wilde. IJzersterk was haar lichaam, niet te geloven. Nu ik ook puzzel, net als zij, heb ik de sterke verwachting dat ik oud zal worden.