Dans

Radeloze bruiden

Dans It’s a Beautiful World

De eerste tournee van het Scapino Ballet Rotterdam dit seizoen is gebaseerd op hun eigen ‘Twools’-formule, waarin nieuw werk van verschillende choreografen door artistiek leider Ed Wubbe door middel van korte intermezzi aan elkaar wordt gechoreografeerd. Zo ontstaat een afwisselend, nonstop-dansprogramma waarin in hoog tempo elf zeer uiteenlopende korte choreografieën met elkaar contrasteren of juist verrassend mooi naast elkaar passen.

Het Scapino Ballet biedt met deze voorstelling een welkom alternatief voor het (jonge) danspubliek dat zich niet zo thuis voelt in het doorgaans abstracte, quasi-psychologische repertoire dat nu al weer een hele tijd en vogue is. It’s a Beautiful World staat daar ver van af. Er wordt niet navelgestaard, er wordt gewoon goed gedanst. En dat is verfrissend.

It’s a Beautiful World bestaat uit een selectie Twools-stukken die tot nu toe alleen in Rotterdam te zien waren, zoals het grappige Geekspeak van Stephen Shropshire, het opzwepende, acrobatische Holdfast van André Gingras en het minimalistische State Disrupted van Georg Reischl, aangevuld met nieuw werk. Bij dit nieuwe werk springt vooral Drowning Lessons van Jaakko Toivonen eruit. Drowning Lesson begint met een gesproken tekst van iemand die zijn zelfmoord door verdrinking beschrijft. Als het licht aangaat zien we een formatie danseressen in gigantische petticoats. Vervolgens ontplooit zich een prachtig (water)ballet waarin de danseressen dan weer lijken op dansende luffasponzen en dan weer op radeloze bruiden, die bijna verdrinken in de vele lagen luchtige stof die ze aan hebben. Door de dwingende muziek krijgt het een stuk een poëtische lading, terwijl de choreografie ook ruimte laat voor humor. Goed gedoseerd en daardoor heel geslaagd.

Het gezelschap beheerst de uiteenlopende dansstijlen helemaal en maakt een sterke, hechte indruk. De dansers zijn op hun gemak in de groepsstukken en hebben ook genoeg in huis om individueel naar voren te treden, met name de beheerste en flexibele Bonnie Doets en de snelle, soepele Tadayoshi Kokeguchi. Kokeguchi ontving tijdens de Nederlandse Dansdagen in Maastricht vorige maand voor zijn solo in Äffi van choreograaf Marco Goecke (sluitstuk van It’s a Beautiful World) de Zwaan voor de beste dansprestatie van 2006.

Het is jammer, aan de andere kant, dat al die losse elementen niet een volledig overtuigend geheel opleveren. Enerzijds is gekozen voor een snelle zapformule, waar onderling verband er niet toe lijkt te doen, terwijl anderzijds met een titel als It’s a Beautiful World toch een overkoepelend thema wordt gesuggereerd, en in het begin van de avond is er van dat thema-idee wel degelijk sprake. De voorstelling opent met een vette knipoog van Ed Wubbe naar de ‘beautiful world’ van het oude communistische China. Het tweede stuk, het duet Nicht Zutreffendes Streichen (ook van Wubbe) vertelt over een man en een vrouw die, uit angst om eerlijk tegen elkaar te spreken, langs elkaar heen leven. Maar gaandeweg verwatert dit (ook ironisch bedoelde) ‘beautiful world’-idee. Jammer, want net als bij de zappende tv-kijker gaat ook bij de toeschouwer de onsamenhangende informatie op een gegeven moment langs hem heen. Dat kan niet de bedoeling zijn van al dit knappe danswerk.

Scapino Ballet, It’s a Beautiful World; tournee tot 21 december;

site:www.scapinoballet.nl