MUZIEK

Rauwe garage

U.S.A. Records

Op het adres 2131 South Michigan Avenue in Chicago zaten ze tegenover het beroemde blueslabel Chess Records. U.S.A. Records is tegenwoordig minder bekend, maar was in de jaren zestig een invloedrijk bolwerk voor blues- en soulartiesten. Het label Sundazed zorgt er tientallen jaren later voor dat veel van de artiesten en hun songs uit die pionierstijd nu weer te horen zijn. Deze maatschappij geeft heruitgaven uit van ‘classic and overlooked sounds’ uit de sixties die meestal lange tijd niet meer verkrijgbaar zijn. Twee verzameluitgaven van U.S.A. Records krijgen dit jaar een nieuw leven. Beide zijn qua titel een mond-, en qua muziek een plaatvol.
In juli kregen twintig opnamen van diverse en destijds lokale beroemdheden een nieuwe persing onder de noemer We’re Gonna Change the World! The 60’s Chicago Garage Sound of Quill Productions. Een paar maanden eerder pakte Sundazed al verrassend uit met het mooie retrospectief 2131 South Michigan Avenue: 60’s Garage and Psychedelia from U.S.A. and Destination Records. De dubbelaar telt veertig tracks met, de titel zegt het al, garagerock uit de jaren zestig. Het geluid uit die tijd is uiteraard een stuk rustiger dan het ruige en rudimentaire van de ‘moderne’ garage en psychobilly. De rauwe opnames van The Lost Agency of Park Avenue Playground zullen daarom de liefhebbers van het ruigere werk tevreden stellen.
Hoewel eigenaar Jim Golden en U.S.A. Records vooral als broedplaats invloedrijk zijn geweest op de rock-’n-roll-scene in heel Amerika, zijn een paar van deze groepen uit en rond Chicago nationaal doorgebroken. Het meest succesvolle voorbeeld is wat dat betreft The Buckinghams, die in 1967 met Kind of a Drag op nummer één stonden in de Billboard Top 100. Die song staat niet op deze verzamelaar, maar je vindt wel een ruige versie van I’m a Man (Bo Diddly) en een geinig Juxebox-promotieplaatje van deze band terug.
Een andere groep die buiten Illinois furore maakte was The Cryin’ Shames. Op 2131 South Michigan Avenue… is deze band onder meer vertegenwoordigd met het Beatles-nummer You’re Gonna Loose that Girl. Duidelijk is dat zij niet de enige artiesten zijn die zijn beïnvloed door de toen in volle gang zijnde British Invasion. De naschok van de stroom Britse bands die ruim veertig jaar geleden de Amerikaanse hitlijsten bestormde, hoor je terug in jengelende coverversies van onder meer I Can’t Explain (The Who) of Til the End of the Day (The Kinks).
Voor deze jonge groepen uit Engeland waren opvallend genoeg juist oudere Amerikaanse bluesartiesten als Chuck Berry, Muddy Waters en Willie Dixon (onder contract bij Chess Records) weer een grote inspiratiebron. Zonder Waters, Berry en Dixon ook geen Stones, Beatles of Led Zeppelin, om maar wat te noemen. Die wederzijdse kruisbestuiving is nooit gestopt. Recentelijk was er bijvoorbeeld sprake van een heuse British Female Invasion met Duffy, Amy Winehouse en Adele. En het erg Britse tijdschrift NME gaf begin dit jaar de beste nieuwkomerprijs aan de Brooklynse groep MGMT. Dergelijke wederzijdse muzikale invloedbewegingen zullen met de moderne technieken in deze eeuw alleen nog maar vaker en sneller heen en weer golven.

2131 South Michigan Avenue: 60’s Garage and Psychedelia from U.S.A. and Destination Records (Sundazed)