Rauwe grondtoon

Véronique Olmi
Haar passie
De Bezige Bij, 159 blz., € 14,90

Véronique Olmi (1962) doet haar Franse afkomst eer aan door haar specifieke stijl. Ze navigeert blindelings op de beschrijving van het Grote Gevoel. In haar toneelstukken en fictiewerk spreekt ze vaak de taal van de passie, begeerte of hartstocht en het bijbehorende onafwendbare liefdesverdriet. In haar debuutroman Geen gewone dag liet ze haar hoofdpersoon, een labiele moeder die met haar twee zoontjes naar zee gaat, gevaarlijk dansen op het koord van de waanzin. Met haar tweede boek De regen verandert niets aan de begeerte introduceerde ze de toon die ze met haar laatste roman Haar passie voortzet. Het is de rauwe grondtoon van de onvervulde liefde. In beide romans speelt een overspelige relatie de trieste hoofdrol.

Overspel is nooit een goed idee. Tot die conclusie komt ook Hélène als ze beseft dat de man met wie ze al geruime tijd een relatie heeft zijn vrouw nooit zal verlaten. Tijdens een lange nacht in een hotel, na een etentje met uitgevers en schrijvers, belt ze hem op. Hij lacht haar prompt uit als ze hem vertelt dat ze niet is ingegaan op de avances van een uitgever. Het is deze lach die hun verborgen relatie uit de schaduw haalt en in een schraal daglicht zet. In een lange interne monoloog lezen we over Hélène’s consumerende liefde voor een man die dat niet verdient.

Wanhoop voert hier het woord. Hélène verliest zichzelf in herinneringen en dromen van tederheid waaruit ze snikkend ontwaakt. In de loop van de nacht ontstaat een beeld van een vrouw die haar grote liefde vond aan de zijde van een ander. Een onzichtbare echtgenoot en kinderen met wie hij een gezin vormt, een diepere band is nauwelijks denkbaar. Hoe gaat een mens om met afwijzing? Hoe raapt men de stukken bij elkaar die een gebroken hart vormen? In een poëtische tour de force die af en toe gevaarlijk dicht grenst aan een delirium schrijft Olmi over het verdriet dat Hélène uiteindelijk voert tot het plegen van een wanhoopsdaad.

Voor wie zich niet thuis voelt in Olmi’s sterk fragmentarische, herhalende melancholische stijl is deze roman, hoe dun ook, wellicht een onneembare vesting. Olmi probeert een gevoel in woorden te vatten dat enkel te ervaren is. Haar poging houdt echter moedig stand in weerwil van critici die haar werk ‘typisch vrouwelijk’ en ‘vreselijk sentimenteel’ noemen. Haar passie ontleedt minutieus de aard van liefde en daar moeten we niet al te diep over nadenken. Dat is iets om te ervaren.