Reces

Het reces van de gemeenteraad en van de Eerste Kamer is begonnen. We hebben geen vergaderingen tot begin september. Als er iets vreselijks gebeurt, zijn er fractieleden die thuis zijn, oproepbaar, maar meestal gebeurt er niet veel. Afkloppen.

Wij moeten om de boze geesten te keren op ongeverfd hout tikken, driemaal. De Italianen zijn veel praktischer, die zeggen tocco naso, ik tik op mijn neus. Die heb je meestal immers wel bij je, zodat je niet hoeft te zoeken naar de onderkant van een houten tafeltje.
Reces wil zeggen dat je je collega-fractieleden een aantal weken niet ziet, prettig nadat je ze bijna het hele jaar elke week gezien hebt. Het houdt in dat de krankzinnige stapels post iets afnemen. De post stopt nooit helemaal, maar het is duidelijk minder in de zomer. Er zijn geen commissievergaderingen. Je kunt uitrusten en in je eigen vakantietempo leven. Je kunt de notitie die je toegezegd hebt, rustig schrijven in plaats van hectisch om zes uur ’s morgens. Je kunt het netwerk even vergeten. Je kunt nadenken over de werkwijze van de fractie in het volgende politieke jaar, vol goede voornemens over belangrijke inhoudelijke politieke discussies.
Je kunt de boeken lezen waar je niet aan toe gekomen bent en regelmatig eten. Je kunt televisie kijken. Je kunt op reis gaan.
Maar het allerbelangrijkste is dat je de stapels stukken die zich in je huis gevormd hebben, ook al ben je nog zo'n opruimer en weggooier, kunt uitzoeken en zo ordenen dat je de illusie hebt dat je huis het hele volgende jaar stapelloos zal blijven.
Je kunt zelfs besluiten om een enveloppe pas na een week open te maken. Heerlijk, heerlijk, heerlijk, reces.