Red Ed

Londen - De Britse Labour Partij kon de verleiding niet weerstaan. In plaats van onder David Miliband voort te hobbelen op de slecht geasfalteerde Derde Weg hebben de leden ervoor gekozen om terug te keren naar het traditioneel linkse kronkelpad waar Davids jongere broer Ed als gids zal dienen. Het is niet zozeer de keuze van de gewone (kamer)leden als wel van de vakbonden, die na de Blair-jaren weer invloed zullen krijgen en blij zijn dat New Labour een plaats heeft gevonden in het museum van politieke curiosa.
Het is een traditie aan het worden dat partijen na een electorale afstraffing terugkeren naar de comfort zone. Na de overwinning van Margaret Thatcher in 1979 koos Labour niet voor de gematigde Denis Healey maar voor de radicale Michael Foot, wat geen doorslaand succes bleek. De Tories maakten dezelfde fout door na Blairs revolutie tot driemaal toe voor een leider te kiezen die goed lag bij de achterban maar niet bij de rest van de bevolking.
De Conservatieven beschouwen Ed, een jongere uitvoering van Charlie Sheen, als een vervroegd kerstgeschenk. Hij komt weliswaar beter over dan zijn oudere broer, maar de Tories vertrouwen erop dat Eds idealisme geen weerklank zal vinden bij de hypotheekadviseurs in Huddersfield en de elektriciens in Essex. Tegelijkertijd betekent het dat de Conservatieven nog aardiger moeten zijn jegens hun progressieve coalitiegenoten teneinde te voorkomen dat ze worden verleid door Miliband, met wie beter valt samen te werken dan met zijn lompe leermeester Gordon Brown.
Behalve het verhogen van de belastingen heeft Miliband nog weinig voorstellen geopperd om het begrotingstekort te verminderen. Wel heeft hij laten weten dat de bezuinigingen van de Conservatief-Liberale regering asociaal zijn. Deze maatregelen zullen leiden tot stakingen, vooral in de publieke sector waar het gemiddelde salaris overigens hoger is dan in het bedrijfsleven. Tussen de opgehoopte vuilniszakken, gesloten scholen en stilstaande treinen hoopt Labour met Miliband een troef in handen te hebben. Een gok, want recente werkonderbrekingen hebben aangetoond dat de publieke opinie niet op de hand van de vakbonden is.
De keuze voor de afgevaardigde van Doncaster North, Yorkshire, is tevens een uiting van nostalgie, meer in het bijzonder naar de jaren zeventig. In veel opzichten was dat een aangenamere tijd - goede muziek, Monty Python-films, meer spontaniteit, betere gemeenschapszin, solidariteit - maar in economisch opzicht was het zo'n puinhoop dat Engeland zich in 1976 moest wenden tot het IMF. Echter, de zevenjarige Edward Samuel Miliband speelde toen nog op het speelplein van de excellente Princess Road Primary School, onder meer met de huidige Londense burgemeester Boris Johnson.