Sport

Regels

Tijdens het Nederlands kampioenschap atletiek werd het hink-stap-springen met overmacht gewonnen door Fabian Florant (16.55 meter, 1.60 meter verder dan de nummer 2). Na die indrukwekkende zege werd door de collega-finalisten van Florant een collectief protest ingediend. Want Florant had zich voor de wedstrijd twee minuten te laat gemeld bij de inschrijving. Door de Gay Pride was het verkeer zo druk dat hij in de file had gestaan en niet op tijd het stadion kon bereiken. Het protest werd gehonoreerd door de jury, Florant werd gediskwalificeerd. De nummers 2, 3 en 4 werden 1, 2 en 3, met bijbehorend edelmetaal.
Dat is nog eens grensoverschrijdend sport-egoïsme! Dat doe je toch niet. Onsportief, inderdaad. Twee minuten! Twee minuten te laat bij de inschrijving. Er was een uiterste tijd vastgesteld en daar hield Florant zich niet aan. Met 120 seconden overschreed hij de grens, overtrad hij de regels. Wegens 120 seconden werd hij gediskwalificeerd.
Terecht natuurlijk. Regels zijn er niet voor niets. Daar hoor je je gewoon aan te houden, punt. Uit. Iedereen. Arm en rijk, dik en dun. Zwart en blank. Oud en jong. Mooi en lelijk. Regels zijn er om je aan te houden, anders hebben ze geen zin. En regels hebben wél zin, anders waren ze er niet en zouden we ons er niet aan houden. Dus.
Een regel is een grens. Een steile, loodrechte afgrond. Als je voor het randje blijft is er niks aan de hand. Ga je over het randje, al is het maar een beetje, dan donder je de diepte in en ben je hartstikke dood. Je staat, of je valt. Je kunt niet een klein beetje het ravijn in donderen.
Dat geldt voor Florant ook. Hij hield zich niet aan de regels, en moet dus boeten. We kunnen niet de regels gaan aanpassen voor hem. Daar kunnen we niet aan beginnen. Straks doet iedereen het, twee minuten te laat komen. Dan schep je een precedent en is binnen de kortste keren het eind zoek.
Kijk, regels hebben we met z’n allen afgesproken om het leven een beetje overzichtelijk te houden. In het verkeer zijn er toch ook regels? Nou dan. Stel je voor dat iedereen opeens twee minuten te laat zou stoppen voor rood? Of zijn hand niet uitstak als hij afsloeg? Nee, dat is gewoon inherent aan een samenleving, een samen-leving, begrijpt u wel. Samen leven doe je niet alleen. Maar samen. En daar zijn regels voor. Als iedereen zich daaraan houdt is er niets aan de hand.
We kunnen niet allemaal zomaar doen waar we zin in hebben, wat ons toevallig het best uitkomt. Dan is het al snel een puinhoop, als iedereen maar doet waar hij zin in heeft en zich niks aantrekt van anderen en van afspraken.
Stel je voor dat je bij het schaken opeens diagonaal gaat met je toren…
Regels zijn afspraken, en daar hou je je aan. De mens heeft regels en grenzen nodig. Anders slaat hij door. Egoïsme zit in zijn natuur. Zoals Florant nu. Deze keer is het twee minuten. Als je dat door de vingers ziet komt hij de volgende keer rustig drie minuten te laat. Of vijf! Of hij schrijft zich helemaal niet in! Stel je voor.
Hij zegt nu wel dat hij in de file stond, maar wie weet of dat waar is? Wij waren er niet bij. Misschien is hij gewoon te laat van huis gegaan omdat hij te lang in bed had gelegen, je weet het niet. Je kunt het niet controleren. Als je niet oppast nemen ze een loopje met je, die gasten. En eigenlijk met de hele samenleving.
Stel je voor dat op de tennisbaan iedereen zwarte kleren ging dragen…
Nederland is groot geworden door regels. Daar is de samenleving op gebaseerd. Florant overtreedt die. Het kan gewoon niet dat één zo’n sujet de boel ontwricht, in wezen de samenleving beledigt, en zegt: stik er maar in! Ik doe wat ik wil! Dat is het begin van het einde. Voor je het weet heb je maatschappelijke onrust. Want andere mensen zullen zeggen: hé, waarom mag hij dat wel, en ik niet? Ik wil ook best wel eens twee minuten te laat komen op kantoor, ja hoor, misschien wel… wel vijf minuten, maar dat doe ik toch ook niet? Dat zou een mooie boel worden zeg, als ik dat deed. Voor je het weet doet iedereen het.
Het is onsportief om de regels aan je laars te lappen. Hij heeft vast iets te verbergen. Ik niet, ik heb niets te verbergen, ik ben elke dag precies om negen uur op kantoor. Oké, heel soms zit ik er misschien twee minuten naast, door het verkeer of zo, maar dat is dan wel altijd twee minuten TE VROEG, JA!
En ook mag je niet fietsen op de stoep!