…regenworm…

Wakker worden en op bed genieten van een sneetje snijbonenbrood, daarop een laagje preipastei en ernaast een kopje gebrande tomatenkoffie met een peterselie-aspirientje kan binnenkort misschien weer net zo'n genoegen zijn als vroeger. ‘Vertrouw nooit een tomaat.’ Een notitie van 15 maanden geleden. Ik weet nog dat het kwart over drie was.

Het moet ongeveer op datzelfde tijdstip zijn geweest dat de Duitse tomatenimporteurs tegen de Nederlandse tomatenexporteurs zeiden dat ze hun tomaten voortaan in hun knoopsgaten mochten stoppen omdat alles vel en veel water was en niets daartussen. Met welke boodschap de expobobo’s naar de tuinders holden, en die schrokken toch wel even. Ze wisten natuurlijk diep in hun christelijke tuindershart allejezus goed dat die Duitsers gelijk hadden, maar het vreemde was alleen dat die onchristelijke Hollanders, die op zaterdagmorgen tijdens de waterstanden toch ook wel eens een tomaatje pelden, hun mond nog nooit hadden opengedaan. Klein volk: grote bek maar niet tegen de groenteman.
Tuinders gingen van schrik de tuin in en beweren nu dat ze binnen een jaar DE nieuwe tomaat hebben uitgevonden, waarmee ze dus de normale tomaat bedoelen. Maken daar veel ophef over maar horen liever niet dat ze met hun tuinderskoppen de boel zo lang mogelijk belazerd hebben.
De normale producent heeft al jaren een goed doorkijkje op het kwaliteitsbesef van dit fantastische volk en slaat daar een handig slaatje uit. Tussen Dollard en Geul mag alles, behalve zeggen dat het vlees taai en gewetenloos is, de kaas en osseworst zo zout dat je de zee erin hoort ruisen en groene groente zelfs bij een gezonde regenworm niet meer voorkomt in de aanbieding.
Maar bij ons eten ze alles, als het maar goedkoop is. Onbetaalbare merkonderbroeken en reisjes naar Aruba, maar bij een komkommer letten ze al op een prijsverschil van drie cent.
Wat de tomaat betreft zitten we van nu af goed. Maar die prei? En de peterselie en de snijbonen en alles? Hoe zit het daarmee?