Reizigers Royal Air Maroc zijn wanhoop nabij

Rabat - Financiële crisis, dure kerosine, natuurrampen. Directeur Driss Benhima liet deze zomer in verschillende interviews weten dat het moeilijke tijden zijn voor de nationale luchtvaartmaatschappij Royal Air Maroc.

Even later werd aangekondigd dat de maatschappij meer dan een kwart van het personeel ontslaat. De vakbond was al akkoord, meldde Benhima tevreden. En dat bericht voedde eerdere speculaties over een op handen zijnde privatisering van Royal Air Maroc. Air France-KLM zou om te beginnen dertig procent van de aandelen verwerven.
Air France-KLM liet meteen weten niet geïnteresseerd te zijn in aandelen uit Marokko, maar aan dat commentaar wordt weinig geloof gehecht: Benhima is een neefje van Chirac en zou een deal met de Fransen bekokstoofd hebben.
Royal Air Maroc heeft al jaren een slechte naam. Nederlandse Marokkanen hebben vaak het gevoel dat het personeel op hen neerkijkt, en zij zijn niet de enigen: bijna iedereen klaagt over de onbeschofte manier waarop je wordt behandeld. Kastje-muurtactieken bij het callcenter, geen informatie over vertraagde vluchten, lange wachttijden aan de balies en stewardessen die je afsnauwen als je iets vraagt. Deze zomer was een dieptepunt, met vertragingen die opliepen tot een dag. Met name het gebrek aan informatie bracht de reizigers tot zo veel wanhoop dat op sommige plekken de politie eraan te pas moest komen om de gemoederen te bedaren. Desondanks hopen veel Marokkanen dat Air Maroc koninklijk blijft, zodat de monarch in kan grijpen als het al te bont wordt.
Privatisering van Royal Air Maroc ligt gevoelig. Om de staatsschuld terug te dringen privatiseerde de Marokkaanse overheid de afgelopen jaren al verschillende nutsbedrijven. Dat is goed geweest voor de staatskas, maar niet voor de Marokkaanse burger. De prijzen van elektriciteit zijn flink gestegen sinds Veolia de facturen daarvoor mag versturen, en het eveneens door Veolia gerunde busbedrijf ging failliet nadat het eerst bij een Marokkaanse bank geld had geleend. De protesten van de afgelopen maanden richtten zich daarom niet alleen tegen de overheid, maar ook tegen verschillende Franse elektriciteitsmaatschappijen in Marokko. Maar liefst 82 procent van de voormalige staatsbedrijven zijn overgegaan in Franse handen. Niet verwonderlijk dus dat men achterdochtig naar Air France-KLM kijkt.