Reken deze herfst op rare sprongen in Moskou

Moskou - Het gevaar van een nieuwe financiële crisis is nog lang niet geweken. Amerika blijft geld drukken. China blijft exporteren, Duitsland ook. Het kan zomaar weer mis gaan, met de dollar of met de euro of ergens daar in de buurt.

In Rusland ziet iedereen dat ook. En omdat Rusland harder dan de meeste andere economieën geraakt werd door de crisis van 2008 houdt men rekening met het ergste. Er gaat flink wat meer geld het land uit dan erin komt, tot verbazing van analisten. Want de olieprijs staat hoog en dat zou moeten leiden tot investeringen in Rusland, waar nu immers het geld weer gaat rollen.
Maar door de aanhoudende corruptie zoeken buitenlandse investeerders hun heil liever elders. En niet alleen buitenlandse investeerders. Oliegigant Rosneft ruilde recent eigen aandelen met het Britse bedrijf BP, en het gasbedrijf Novatek verkocht een groot deel van zijn aandelen aan het Franse Total. Bij beide deals zijn Poetin en zijn naaste bewindslieden direct betrokken. Miljarden dollars rollen in de zakken van enkele grote miljardairs - in ruil voor substantiële delen van staatsondernemingen.
Het is lastig om dat soort ontwikkelingen niet af te zetten tegen wat er nu in de Arabische wereld gebeurt. De verschillen tussen Rusland en de meeste Arabische landen zijn enorm. Maar de vervalsingen van de verkiezingen blijven ook hier aanhouden. Bij de regionale verkiezingen, eerder deze maand, was er nauwelijks een oppositiekandidaat te bekennen. Ze werden weggejaagd, uitgesloten van deelname wegens administratieve kwesties, geïntimideerd. Maar ondanks het ontbreken van serieuze tegenstand haalde de partij die Poetin steunt (Verenigd Rusland) niet overal de meerderheid.
Het betekent twee dingen. Om zich bij de parlementsverkiezingen in december toch weer van een meerderheid te verzekeren, zal Poetin andermaal nieuwe manieren moeten verzinnen om tegenstanders de mond te snoeren. En ondertussen zullen, naarmate de Arabische lente vordert, toch meer mensen die van Poetin profiteren hun knopen gaan tellen: heb ik mijn geld wel op de juiste bank staan, moet ik niet een tijdje in het buitenland wonen, moet ik niet eens een democratisch geluid maken om te tonen dat ik wél uit het juiste hout gesneden ben? Bijna wekelijks moppert er wel een tv-ster op het gebrek aan echt publiek debat. Minder steun, meer kritiek, maar dat het regime daardoor valt is niet direct aannemelijk. Dat het rare sprongen gaat maken wordt wel waarschijnlijker.