Reknak, natuurlijk

In de woorden ‘een tijdje’ zit het woord ‘tijd’. ‘Tijdelijk’ en natuurlijk ‘een’. ‘Tijdelijk’ klinkt in mijn oren al snel gezapig, weeïg. Ik zie mannen en vrouwen voor me in witte doktersjassen die meelevend naar je kijken, maar eigenlijk gewoon werken.

Bij het woord ‘tijd’ denk ik aan iets moeten, deadlines, een afspraak met mensen die ik niet boeiend vind en dus kom ik al snel uit bij me ziek melden. Al is dat ziek melden tegenwoordig niet meer zo onschuldig als eerst.

Je kunt een tijdje in de kroeg hangen, een tijdje praten met een leuke vrouw en een tijdje die kater de dag erna uitzitten. Je kunt een tijdje over de markt struinen, spullen bekijken, je een tijdje verbazen over al die spullen en over alle mensen die die spullen weer kopen en na een tijdje weer op straat gooien. Je kunt een tijdje levendige gesprekken voeren met je lievelingspersonen. Je kunt een tijdje lezen, je een tijdje verrukt voelen door dat wat je leest en een tijdje in bad zitten – het liefst zo lang mogelijk natuurlijk. Je kunt een tijdje in andermans armen liggen kroelen en hopen dat een tijdje verandert in herhaling.

‘Een tijdje’ vind ik mooi omdat het geen specifieke tijdsgrens aangeeft. Dat je uit de chronostijd wordt gehaald. ‘Een tijdje’ heeft iets onschuldigs, draagt iets lichts in zich mee. Als een kleine opening in een oneindig groot donker gat. Wanneer je ‘een tijdje’ gebruikt zweef je als het ware iets boven de grond. Zoals toneel, een goed boek, beeldende kunst, sporten of seks je soms ook eventjes kunnen optillen.

Wat ik zonde vind is dat er andere woorden bestaan die ‘een tijdje’ wegdrukken, doen verdwijnen: ‘Ik heb een tijdje borstkanker gehad.’ Tadaaa: daar gaat al het poëtische van ‘een tijdje’.

Als ik kan genieten van ‘een tijdje’, kunt u dit dan ook?

Bij het woord ‘borst’ denk ik aan die film waarin een grote familie op diner gaat en het compleet uit de hand loopt – zoals het een echte familie betaamt. ‘Borst’ an sich betekende niet veel voor mij, al had ik dit ook bij het woord ‘diagnose’. Tot voor kort dacht ik dat ‘diagnose’ niet bij mij past omdat dat dat een woord is voor mensen met veel geld. Nu is ‘diagnose’ een te luxe woord voor verwoesting en ‘borst’ een litteken.

Er zijn momenten dat ik denk dat het woord ‘kanker’ de schuldige is. Omdat daar het woord ‘anker’ in zit en ankers worden gebruikt om gigantische vrachtschepen een tijdje vast te leggen. De boel op pauze te zetten – de mannen aan boord eten een broodje en kijken toe hoe jij vastgeketend zit. Hoe je ook trekt of duwt, je komt niet weg: elke oppervlakte van je huid, je spieren, elk bot, elk orgaan wordt van je lijf getrokken. En guess what? Er is verdomme niemand die hier wat aan kan doen.

Onder ‘kanker’ schuilt een grote angst, maar ook oneindig veel verdriet, onbegrip, onmacht, onvermogen, ongeloof, onzekerheid en nog meer woorden die beginnen met ‘on’. En ik zeg je eerlijk: als – ex – kankerpatiënt heb ik niet altijd behoefte aan andermans verdriet dat in een luttele seconde op mij wordt geprojecteerd omdat iedereen wel iemand kent die is overleden aan een kankersoort. Al weet ik dat deze onbewuste reactie vaak sneller gaat dan de ander door heeft; juist omdat kanker zo groot en alomvattend is.

Maar hé: als je kanker omdraait, heb je reknak en dat komt in mijn ogen erg vrolijk over. ‘Ja man, ik had een tijdje reknak, je weet wel, een veelvoorkomende ziekte in de westerse maatschappij waar – kort door de bocht – vies veel geld in omgaat, maar waar de patiënt zelf fysiek, mentaal en financieel tot het kapotte bot door wordt uitgekleed.’

‘Ohhh reknak, natuurlijk!’

In ‘kanker’ zit ook het woord ‘kan’. Dus ‘ik kan’, een klein stapje verder en ik ben bij ‘kunnen’. Dus ik kan zeggen: ‘Jaaaaa ik heb een tijdje borstkanker gehad, maar heb met een beetje geluk nog een heel leven voor me, dus dit wil ik dan ook in al haar facetten aangaan.’ En ik dacht, maar dit is persoonlijk: als ik kan genieten van ‘een tijdje’, kunt u dit dan ook? Dat we samen een tijdje dansen bijvoorbeeld, en dat dát het is.