Scène uit de videoclip van Hi Ren

We zien een kamer, kaal en met afbladderend behang. Een jongeman in ziekenhuispyjama wordt binnengereden op een rolstoel. Hij doet denken aan Cilian Murphy in zijn rol als Tommy Shelby in Peaky Blinders. De man die hem naar binnen rijdt, draagt een bebloed slagersschort en een varkensmasker. Nadat de songtitel verschijnt slaat de jongeman zijn gitaar aan.

De videoclip van Hi Ren, de nieuwe single van de Britse zanger, songwriter en producer Ren, is vijftien seconden bezig, en je weet al: dit is een van de fascinerendste clips die 2023 gaat opleveren. En ruim acht en een halve minuut later: ook een van de fascinerendste nummers. Langer dan Bohemian Rhapsody, zelfs langer dan Stairway to Heaven. Maar die dateren uit de jaren zeventig van de vorige eeuw – in 2023 duren nummers drie minuten. En die nummers werden gespeeld door een band, met solo-hongerige gitaristen. Dit is een rapper met een akoestische gitaar. Nu is Ed Sheeran ook een man alleen met een gitaar die een soort van rappend zingt, maar Ren is geen Ed Sheeran. Als Ed Sheeran een knuffelpop is, dan is Ren horrorpop Chucky.

Want wat volgt is een nummer dat dwars door alle genres, gemoedstoestanden en tekst- en popwetten heen snijdt. Ren zet een hoge stem in, waar waanzin doorheen klinkt. ‘Hi there Ren/ It’s been a little while/ Did you miss me?/ You thought you’d buried me, didn’t you? Risky…/ Because I always come back.’

Wie is de ‘me’ hier? Geen persoon, zo te horen, maar een geestestoestand. Eerste referentie, ook vanwege de snelle hoge manische voordracht als van stemmen in een hoofd: Eminem, maar dan Brits. Maar dat weet deze Ren zelf ook, en dat gooit hij terug in ons gezicht. ‘Let me break the fourth wall by acknowledging this song/ Ren sits down/ Has a stroke of genius/ He wants to write a song that was not done previous/ A battle with his subconscious/ Eminem did it/ Played on guitar.’ En daar dient, zes minuten onderweg, de volgende verrassing zich aan: Rens záng, even emotioneel, rauw als fraai. Volgende twist: na zeven en een halve minuut houdt de muziek op, maar het nummer gaat door, als spoken word. Ren praat recht in de camera over zijn mental issues (na een leven vol psychoses en andere ernstige ziektes) in mooie metaforen: ‘It was never a battle for me to win, it was an eternal dance’. Zijn slotzin luidt: ‘And I must not forget, we must not forget, that we are human beings.’

Een moraal als slot. Op papier een dooddoener, de platste optie om een nummer mee te eindigen. Maar bij Ren briljant, en zoals die bijna negen minuten ervoor: ondenkbaar, onvoorstelbaar, onvoorspelbaar.

Ren - Hi Ren