Afscheid, geen afscheid

René Zwaap

René Zwaap heeft de redactie van De Groene Amsterdammer per 1 april verlaten. En toch blijft René Zwaap aanwezig in De Groene Amsterdammer.

Dat kan niet? Dat kan wel. Het is zelfs vrij eenvoudig. Na exact vijftien jaar redacteur van deze krant te zijn geweest, heeft Zwaap het vaderland de rug toegekeerd om zich in Portugal te vestigen en daar een tweede journalistiek leven als correspondent te beginnen. De Groene Amsterdammer is één van de media waarvoor Zwaap gaat berichten over de Portugees talige wereld. Die wereld is niet onbelangrijk. Er zijn, verspreid over het Iberisch schier eiland, Latijns-Amerika en Afrika ruim tweehonderd miljoen mensen die Portugees spreken. Zwaap zal het daarbij niet laten. Zijn werkterrein gaat zich net zo ver uitstrekken als hij zelf wil.

René Zwaap, geboren in 1961 op Zuid in Rotterdam, begon medio jaren tachtig voor De Groene Amsterdammer te schrijven. Na zijn opleiding aan de School voor Journalistiek was hij toen nog redacteur van een lokale krant in de Amsterdamse Bijlmermeer. Op 1 april 1989 trad hij definitief toe tot de redactie van De Groene Amsterdammer.

In die vijftien jaar als redacteur heeft Zwaap zich nooit verschanst in een specialisme — hoewel, het Huis van Oranje en verwante koninklijke dynastieën beschouwde hij als een portefeuille waarin niet iedereen vrijelijk mocht grasduinen — omdat zijn belangstelling tomeloos was en bleef. Van negentiende-eeuwse schrijvers tot 21ste-eeuwse medische technologie, van Belgische doofpotten tot Nederlandse mediaontwikkelingen, van IRT-affaire tot drugsbeleid, van lokaal bestuur in Amsterdam tot nucleaire politiek in Washington, enzovoort. Zwaap deinsde uit principe voor geen enkel onderwerp terug.

Een rode draad was er al die jaren wel te ontdekken in de stukken van Zwaap. Ten eerste. Ze gingen zelden over de gewone burgers en buitenlui, waarover de gevestigde kranten tegenwoordig a priori plegen te schrijven, maar meestal over de romantische en dus vaak minder succesvolle kant van het menselijk leven. Ten tweede. Zijn stukken hadden stijl, een stijl die alleen Zwaap had.

Aldus is Zwaap ruim anderhalf decennium een van de palen geweest waarop de vrijzinnige redactie van De Groene Amsterdammer is gebouwd.

We houden het kort. We nemen namelijk geen afscheid van de journalist Zwaap. We nemen hooguit afscheid van zijn fysieke gestalte aan de grote redactietafel, waar hij turend door beduimelde brillenglazen ongeremd zijn ideeën en opvattingen ventileerde. Dat is een verlies: voor de redactie. De winst is dat hij gewoon stukken blijft schrijven: voor de lezers.

Redactie