Retrovirussen

Dat zuster Reini en dokter Van Lennep elkaar vonden, daar valt mee te leven. Het deed er daardoor, ook volgens de makers, plots niet meer toe dat en wanneer ze aan borstkanker zou overlijden.

Liefde die dood overwint. Toch hoorden ze niet bij elkaar, dat zag en voelde elke kijker, en de makers hadden ook daarin hun meesterhand getoond: door de beste (zo niet enige) actrice te koppelen aan de slechtste acteur - zij het dat hij in die hoedanigheid veel meer concurrenten had dan zij in de hare. De laatste twee afleveringen waren adembenemend: bijna was het Vleesgeworden Kwaad erin geslaagd met de mooie weduwe van dokter Van der Woude te trouwen, maar wat keek hij op zijn neus toen in de trouwzaal bleek dat zij Van der Woudes kind ook zonder dat huwelijk toegewezen zou krijgen. Ter plekke brak ze de plechtigheid af. Dat MCW werd geprezen vanwege het informatieve en emanciperende karakter werd bevestigd: bij maatschappelijk werk en kinderbescherming blijkt het een bende. Maatschappelijk werksters geven kinderen aan kinderloze vriendinnen die die kinderen dan vreselijk mishandelen, wat weer niet wordt gerapporteerd door die maatschappelijk werksters omdat die het dan weer sneu vinden voor hun vriendinnen om die kinderen daar weg te halen!
De laatste episode was onthullend. De Slechte Dokter had bij diefstal van een medisch geheim retrovirussen laten ontsnappen. De ganse crew van MCW in quarantaine, bijeen in een zaal, in afwachting van een vermoedelijke dood. Gelukkig was dit de oude rotten, Bram van der Vlugt en Eric van der Donk, bespaard gebleven - zij waren kort voordien uit de serie gealzheimerd en gekankerd. Omdat ze te goed acteerden voor deze Gotterdammerung? Want wat een beklemmende, haast absurdistische apotheose had moeten worden, was van een bespottelijke verveling. Abominabel spel en een totaal spanningloze regie.
Wat is MCW - met name door ministers en intellectuelen - geprezen. En wat geschiedde dat ten onrechte. Nee, dan een prijzend woord voor EO’s eerste volwassen Nederlandstalige dramaproduktie. Ze hebben Binnendijk wel eens, verkleed als verhuizer, aan de hand van een staartjesklok Gods schepping laten uitleggen, maar dat was kinderspel vergeleken bij Een spoor van blauw zand. De eerste keer dat bij ons een (zesdelige) serie draaide om milieuproblematiek. En het werkte. Het probleem was nou eens niet opgenomen in een ongeloofwaardige setting, maar draaide van eerste tot laatste scene om de strijd tussen een vervuilend en wettenontduikend bedrijf, gesteund door een foute burgemeester, en anderzijds het soort brave burgers als u en ik dat in strijd met kapitaal en staat wel gelijk heeft maar het slechts moeizaam en zeer gedeeltelijk krijgt. Mag de EO misschien niet onverdeeld gelukkig zijn met mijn terminologie, het bijzondere van de serie (naar een waar gebeurde geschiedenis) was vooral dat uit deze over het algemeen bijzonder gezagsgetrouwe hoek een uitgesproken aanklacht tegen de notabelen uit bedrijfsleven en bestuur kwam. Misschien net iets te schematisch aangezet maar overtuigend in zijn ‘gewoonheid’. Mede door 'gewone’ casting: Niek Pancras in de hoofdrol. Geen God uit de hoge hoed en zelfs geen happy end. De EO wordt volwassen.