Rijk

Het is niet te geloven, maar ik word binnenkort schatrijk. De Nederlandse Spoorwegen gaan met terugwerkende kracht het geld van mijn treinkaartjes retourneren als ik vertraging heb gehad.

De afgelopen jaren heb ik precies één keer in een trein gezeten die weliswaar wat te laat vertrok, maar door als een razende over het nieuwe perron in Leiden te rennen, haalde ik de aansluitende trein toch nog en kwam ik precies op tijd op de plaats van bestemming. Die keer wil ik dus niet meerekenen.
Het was vorige week dinsdag, dus dat kaartje heb ik vernietigd. De rest stuur ik op. Honderden kaartjes. Ik heb niet durven tellen hoeveel geld het bij elkaar is, maar een ding is zeker: binnenkort ben ik schatrijk.
Wat ga ik met al dat geld doen? Ik ga een bootje kopen zodat ik de paar dagen per jaar dat het weer het toelaat naar mijn werk kan roeien.
Ik ga studentenacties tegen Ritzen financieren om te zorgen dat de Mub niet doorgaat. Daarbij weet ik mij gesteund door alle ex-studenten die met mij in besturen hebben gezeten en nu allemaal in hoge posities bij ministeries, gemeenten, instellingen en sociaal bewogen beroepen gevestigd zijn, omdat ze niet alleen geschoold zijn in hun studietijd maar ook gevormd.
Nederland heeft geen behoefte aan smalle vakidioten die door een tentamenrace heen zijn gesneld zonder iets te leren. Ik wil niet behandeld worden, op welk terrein dan ook, door mensen die nog nooit buiten hebben gekeken, geen culturele belangstelling hebben, niet weten hoe de maatschappij in elkaar zit, geen idee hebben van het verloop van processen en van samenwerking.
Ach ja, als je van de democratie eet, is het logisch dat je hem wilt afschaffen. Het is veel makkelijker om alles in je eentje te beslissen, dan hoef je je niet te verantwoorden en dan hoef je niet bang te zijn voor kritiek op je gebrek aan kwaliteit.