Televisie - Nipkow

Roept u maar

De Nipkowschijf is dat feestje van en voor de elite waarbij journalisten van zelfbenoemde kwaliteitskranten prijzen toeschuiven naar hun vriendjes van het arrogantste deel van de publieke omroep, de vpro voorop.

Medium tv 20  20hm3 geesteszieken zwaanswijk barbecue

Waardoor Tros, rtl en sbs op voorhand uitgesloten zijn. Althans, zo wordt daar in brede kring over gedacht. De schijn had de jury in die zin tegen dat zij vaak bar klein was, met NRC Handelsblad en de Volkskrant, later ook Parool en Trouw, als harde kern.

Dat lag trouwens niet aan coöptatie door het regentendom: de bladen voor ‘groot publiek’ wilden niet meedoen. Tot in 2015 AD en De Telegraaf instapten. Waarna zich dit jaar een representativiteitsmirakel voltrok: alle grote kranten kwamen opdagen met twee afgevaardigden; oudere mannen werden plots minderheid door instroom van beduidend jongere vrouwen en piepjonge mannen. Rampzalig gevolg was wel dat de groslijst van Nipkow-kandidaten het recordaantal van 56 titels bevatte, wat niet op dramatische kwaliteitsstijging van het tv-aanbod wees, maar op diversiteit van smaken in dit vergrote gezelschap.

Het principe ‘roept u maar’ leidt ertoe dat menige titel maar door één lid wordt ingebracht (van All You Need Is Love tot Grensland) en soms snel kan worden afgevoerd, maar soms toch ook als ‘verborgen schat’ wordt erkend. ‘Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven’ is ook wat waard. Anderzijds schemeren serieuze kandidaten al voor het begin van de zitting door dankzij een flink aantal inbrengers, maar een kwestie van turven is het nooit: argumenten, hartstocht en smaak geven de doorslag. En wat was het verbluffende resultaat van de langste zitting ooit, van de in alle opzichten (behalve kleur) meest gemêleerde jury ooit, na levendig debat? Alle drie de nominaties naar de vpro: De Hokjesman, Langs de oevers van de Yangtze, Zondag met Lubach. Wat moeten Geert en andere haters van het meest intellectuele en artistieke segment van de publieke omroep daarvan vinden?

De jury zelf was niet blij: spreiding is leuker en behoedt voor beschuldiging van vooringenomenheid. Maar we konden moeilijk om onszelf en de vpro heen. Hulde voor die club trouwens. Omdat ik over de genomineerden eerder schreef, hier wat stokpaardjes die door de jury minder bereden werden. Grensland was mijn suggestie. Ik vind het een van Brandt Corstius’ beste reeksen; doordrongen van diepe ernst en zorg over de dreiging van de Russische beer voor de buren (en ons). Gedragen door een schijnbaar egoloos vermogen tot gesprek met bons maar vooral burger. Dat Volgens Jacqueline (Vara) van Maria Goos en regisseur Johan Timmers veel steun maar geen nominatie kreeg, ging me aan het hart. Een niet-realistische tragikomedie over een door leven en man geslagen maar daardoor bepaald niet heilige hoofdpersoon – moeilijker kan het niet. Moediger en mooier ook niet: de beste dramaproductie van het seizoen. Helaas haalde ook Podium Witteman (ntr), dat verrukkelijke, veelzijdige, geestige, soms aangrijpende muziekprogramma, het bij lange niet.

Gerechtigheid gebiedt de programma’s te vermelden die het verder schopten dan Podium: het vaak voortreffelijke zaterdagavondamusement van De Kwis (Vara); Floortje naar het einde van de wereld (Vara, Dessing kreeg trouwens wel een eervolle vermelding); en De dokter Corrie show (ntr), over seks, voor kinderen – product van een fraaie Hollandse traditie. Leve Nipkow trouwens.

Beeld: De Hokjesman aflevering 2: De geesteszieken (VPRO)