Rood Greenwich

Londen - De Britse lijsttrekkers zijn tijdens hun verkiezingstournee niet langs geweest in Greenwich & Woolwich. Geen wonder, want het is een van de vele kiesdistricten waar de uitslag ruim van tevoren vaststaat, in dit geval een moeiteloze thuisoverwinning voor Labour. Waar de toeristische zeevaartbuurt Greenwich, een van de drie koninklijke deelgemeenten van Londen, een gemengde politieke kleur heeft, daar is het arbeideristische Woolwich, een dichtbevolkte garnizoenswijk waar voetbalclub Arsenal oorspronkelijk vandaan komt, zo rood als de kreeften in de nabijgelegen Theems-delta.
De 65-jarige afgevaardigde Wyvill Richard Nicolls Raynsford - kortweg Nick, want zijn aristocratische achtergrond houdt hij voor alle zekerheid verborgen - kan bogen op een meerderheid van ruim tienduizend stemmen. Raynsford is een technocraat die een paar onopvallende regeringsfuncties bekleedde, met als hoogtepunt de verantwoordelijkheid voor ‘plaatselijk bestuur, Engelse regio’s, kieswetgeving, brandgevaar, arbo-zaken en Londen’ op het kantoor van de vice-premier. Een jaar terug was hij een kwartier beroemd door in de Andrew Marr Show te pleiten voor Browns aftreden.
Zijn voornaamste concurrenten, voorzover daarvan kan worden gesproken, zijn de Tory Spencer Drury en Liberaal-Democraat Joseph Lee. Voor hen is de campagne een auditie. Hoe meer stemmen ze halen, des te groter is de kans dat de partijbonzen ze bij de volgende verkiezingen een kansrijk kiesdistrict geven. Het voornaamste doel van de andere kandidaten is het terugwinnen van hun borg. Op de kandidatenlijsten staan twee Britten van Turks-Cypriotische komaf. De één, Lawrence Rustem, draagt het vaandel van de British National Party, waar hij woordvoerder multiculturele zaken is; de ander, Onay Kasab, is een trotskistische vakbondsactivist. Een Brits-Indonesische rugbyliefhebber die de English Democrats vertegenwoordigt, een soort bnp-lite, maakt het electorale rariteitenkabinet compleet.
Talloze partijkrantjes hebben de junkmailstickers de afgelopen maanden weten te ontwijken. Labour is het actiefst, met drie verschillende partijkranten waarin de rijk geïllustreerde zegeningen van het socialisme aan de hand van cijfers en letters staan opgesomd. Op hun beurt informeren de Conservatieven de bevolking over de 'geheime bezuinigingsplannen’ van Labour, de voornemens om de populaire overdekte markt onherkenbaar te veranderen en de galadiners van Nick met projectontwikkelaars. De LibDems pleiten voor 'echte’ verandering, in de vorm van een herhaling van 1987, toen Greenwich bij een tussentijdse verkiezing kortstondig in hun handen viel.
Eén bevolkingsgroep kreeg aanvullend verkiezingsmateriaal. Vrouwen die borstkanker hebben of hebben gehad ontvingen een kaart van Labour over de vermeende bezuinigingen op chemokuren door de Conservatieven. Hoe de regeringspartij aan de patiëntgegevens komt, is de grote vraag. Deze onethische bangmakerij zal niet heel veel uitmaken in een kiesdistrict waar de Millennium Dome, de folly van New Labour, symbool staat voor de sociaal-democratische overmacht.