Rottig nederlands

De Nederlandse inzending voor het songfestival betrof dit jaar een Engelstalig liedje. En ons land stond op zijn kop. Maar ja, het valt niet mee om netjes Nederlands te zingen.

Erg gelachen om het songfestival dit jaar - en niet eens homo. Op de Nederlandse televisie een meneer die deed alsof hij een atletiekwedstrijd becommentarieerde maar op de BBC alive and kicking Terry Wogan. Jolig en scherp voorzag hij de uitzending van commentaar. Bij de liedjes waarschuwde hij waar wel en waar niet op te letten. IJsland: ‘Try not to watch the two idiots in raincoats.’ De absurdistische en onwaarschijnlijk blasfemische tussenfilmpjes interpreteerde hij stuk voor stuk. 'What ís this? The leading motiv here must be: people with strange heads.’ Echt enthousiast - of dronken - raakte hij bij het pauzenummer van de winnares van vorig jaar, Dana International: 'Actually, here we’ve got the dance of the old biscuit tins.’ De bekendmaking van de uitslagen leverde in geval van grote burenliefde bulderende lachsalvo’s op. Wogan amuseerde zich kostelijk. Een Zweeds jurylid complimenteert de organisatie en Wogan walgt: 'You swammy Swedisch person.’ De zanger van Bosnië-Herzegovina in beeld: 'Yes it’s the man who’s mother didn’t finish his sweater.’ Tegen de tijd dat de winnaar bekend was klonk uit de BBC-speaker nog slechts een geluid dat het midden hield tussen boeren, hikken en bulderen. Winnaar werd Zweden met een liedje dat een geheel nieuwe betekenis aan het woord 'plagiaat’ heeft gegeven. Dit was niet één nummer van Abba, dit was héél Abba. En de Nederlandse inzending? Die betrof een Engelstalig liedje, en dat heeft de afgelopen maanden voor heel wat commotie gezorgd. Kamervragen. Nederlandse cultuur bedreigd. Nationaal erfgoed verkwanseld. Stelling: Nederlands zingt rottiger dan Engels. Alle talen gelijkwaardig? Niet helemaal. Hollands heeft een eigen geschiedenis. Eind zestiende, begin zeventiende eeuw werd een nationale Nederlandse standaardtaal ontwikkeld. Een taal die verstaan baar moest zijn voor alle inwoners van de Republiek - en leesbaar, zoals de in 1637 verschenen Statenbijbel. De discussies tussen taalkundigen leverden soms ingewikkelde compromissen op waarbij nieuwe taalvarianten ontstonden. In zijn boekje over het Poldernederlands signaleert Jan Stroop de natuurlijke neiging die sprekers van alle talen hebben om lange klinkers en tweeklanken steeds lager in de mond uit te spreken. Voorbeeld: in Engels, Duits en Nederlands werd wijn heel vroeger uitgesproken als wiene. Dat werd later weine en in het Engels en Duits nog weer later waain. Niet in het Nederlands, daar werd die ontwikkeling tegengehouden door het ABN dat vasthield aan wein. Stroop liet enige tijd geleden zien dat het natuurlijker is om aai in plaats van ei te zeggen, ei in plaats van ee, au in plaats van ui, ui in plaats van eu, aau in plaats van ou en ou in plaats van oo. Stroop hoorde ook Paul de Leeuw 'Blaaif baai maai’ zingen en Acda en De Munnik 'Haai laaikt op maai’. Logisch vond Stroop: 'hoe lager en wijder de diftong hoe lekkerder dat zingt.’ Tja, netjes Nederlands is een onnatuurlijker en dus moeilijker te zingen taal. Een extra reden voor Marlayne om in het Engels te zingen. Nu nog een goed liedje.