Russische logica

Moskou - Veel van mijn gedrag wekt de lachlust van Russen, maar wat echt tot spot leidt is mijn omgang met batterijen. Dat ik niet weet dat een lege fles drank niet op tafel mag staan of dat ik niet binnen mag fluiten, ach, daar komen ze wel overheen. Maar dat ik lege batterijen mee naar Nederland neem, dat gaat er niet in. Russen vinden dat idioot. Tsjernobyl, dát is vies. Zo'n handje batterijen in de vuilnisbak, daar wordt geen kip of vis minder van.
Wanneer de auto het niet doet en het duidelijk is dat het aan de accu ligt, zeurt er direct al iets onaangenaams in mijn achterhoofd over de afloop van deze zoveelste wederwaardigheid met onze afgeragde Volkswagen (die als Duitser in Russische dienst Clausewitz is gedoopt, naar de Pruisische generaal die tsaar Alexander hielp tegen Napoleon). Opstarten met een andere auto helpt niet, er moet een nieuwe accu komen. Nadat ik het ding vervangen heb, zie ik wat ik vergeten ben. De oude accu staat me nu in de sneeuw stralend aan te kijken, klaar om een stuk natuur te verzieken. Waarom heb ik dat ding niet afgegeven? De garage waar ik de nieuwe batterij heb gekocht is op meer dan een half uur rijden en ik weet bovendien niet eens precies waar deze is, een buurman heeft me een lift gegeven.
Op dat moment duikt de dvornik op, de beheerder van de parkeerplaatsen. Hij heeft me eerder die dag geholpen bij de diagnose ‘accu leeg’ en leest nu mijn gedachten.
'Gooi dat ding toch over dat hekje!’
'Ehh…?’
'Dáár, smijt hem daar.’ (handgebaar richting de speeltuin waar ook mijn kinderen wel eens rondhangen)
'Dat is een speeltuin, dat lijkt me niet zo slim.’
'Hoezo niet?’
'Dit ding is vies, erg vies.’
'Hoezo vies? Hij is toch leeg? Je zei zelf dat hij leeg is. Dan kan-ie ook niet vies zijn.’
Als iemand zich ooit afvraagt hoe het komt dat de grootste legers zich steevast op de Russen stuklopen, dan is dit soort gietijzeren logica de verklaring: deze mensen weten van geen wijken. Dit ding moet zeker niet over het hek, zeg ik tegen de beheerder en besluit een kop thee te gaan drinken. Ik bedenk dat ik de oude accu gewoon in de auto kan laten staan, tot ik een plek tegenkom waar hij hoort. Maar bij terugkomst wuift de beheerder me vriendelijk toe en de Volkswagen 12v72Ah Originalakku is nergens meer te bekennen. Hij heeft hem aan iemand verkocht, zeg ik sindsdien tegen mezelf.