Russische propaganda draait op volle toeren

Sint-Petersburg – Bijna twee weken geleden, niet lang nadat het Oekraïense leger de stad Slavjansk op de separatisten had heroverd, leek de Russische propaganda het absolute dieptepunt bereikt te hebben.

In het nieuwsprogramma Vremja, spreekbuis van het Kremlin, deed op zaterdagavond tijdens prime time een tengere blonde vrouw met trillende stem een boekje open over de wandaden van het Oekraïense regeringsleger.

Als bewoonster van Slavjansk had ze met eigen ogen gezien hoe de soldaten na inname van de stad vrouwen, kinderen en bejaarden hadden samengedreven op het centrale Leninplein voor het gemeentehuis, om hun met een ‘showexecutie’ een lesje te leren. Een driejarig jongetje werd voor de ogen van zijn moeder ‘net als Jezus’ vastgenageld, op een mededelingenbord, en met messen bewerkt. Anderhalf uur duurde de marteling, en toen gaf hij de geest. Omstanders schreeuwden, krijsten. De moeder van het jongetje, die ze gedwongen hadden toe te kijken, verloor het bewustzijn. Daarna bonden ze haar achter een tank en sleepten haar zo, bewusteloos en wel, drie keer het plein rond. Het plein had een omtrek van wel een kilometer.

Op de vraag van de meelevend knikkende interviewster of de vrouw niet vreesde voor haar leven nu ze met dit verhaal in de openbaarheid trad, verklaarde ze geen angst te kennen. Het was dat ze voor haar vier kinderen moest zorgen, maar anders zou ze zelf naar de wapenen grijpen om die beesten, die erger waren dan eertijds de fascisten, te lijf te gaan.

Tot dan had over de gruweldaad, die zich ongeveer een week daarvoor afspeelde, geen enkel gerucht de ronde gedaan. Behalve Vremja had niet één nieuwsmedium het item opgepikt. Geen tweet, foto of filmpje erover was in de openbaarheid gekomen. En al snel zong het bericht rond dat Vremja het nu al te bont had gemaakt en ook een beetje slordig was geweest: Slavjansk heeft helemaal geen Leninplein; wel een Plein van de Oktoberrevolutie, gelegen tegenover het gemeentehuis. Ook kwam naar buiten dat de geïnterviewde vrouw niet in Slavjansk, maar in een stadje op zo’n 45 kilometer afstand van Kiev woonde. Een journalist van Novaja Gazeta legde daags na de bewuste uitzending in een filmreportage de verbijstering vast van tientallen bewoners van Slavjansk toen hij hun vroeg naar het gekruisigde jongetje: nooit van gehoord.

De redactie van Vremja onthield zich van elk commentaar. De uitzending is nog altijd op hun site terug te zien. Waar sinds die dag een heleboel leugens bij gekomen zijn.