Saša belt eric

Met Eric.

Hallo Eric. Saša! Waar ben je? Raad maar. Echt wáár? Ja, echt. Wat ben ik blij. Ja, het ’s gelukt. Wanneer ben je vertrokken? Vanochtend. We hebben zes, zeven uur bij de grens gewacht, want opeens ging het luchtalarm af, dus de vrouwen konden de brug niet over. Was je met de auto? Nee, ik was lopend met mijn broer, de vrouwen zaten in de auto. Er stonden tweehonderd auto’s bij de grens… Na het luchtalarm brak de paniek uit. Als de brug eraan ging, konden we niet meer bij elkaar komen… Ik ben zó blij dat je daar weg bent… Of mis jij de sirenes al? Ha ha ha, zeer. Hoe voel je je? Ik weet het niet, Eric. Nee? Je kunt nu zo veel Camels roken als je maar wilt. Dat scheelt ja. Maar wat ging er eerst mis? Want je zou toch vorige week al… Nou, die man die ons de grens over zou brengen, kwam niet opdagen… Jullie stonden al klaar om te vertrekken? Helemaal. Later bleek dat zijn auto was gestolen. Je had die man al betaald? Eh… ja. Dus die zaak werd steeds uitgesteld. Hij moest eerst zijn auto terug hebben. Echt waar? Ja, je kent dat wel: mensen die zó gehecht zijn aan hun auto, ze kunnen niet zonder! En toen hij hem niet kon vinden, had hij weer geld nodig om een nieuwe te kopen… Mijn God, dus daarom ging het niet door? Toen hebben we het maar anders opgelost. Kun je er wel over praten nu? Ja, ik kon de details niet door de telefoon… Want dan zou… Eric, mijn broer was al gemobiliseerd! Wat? Echt waar? De oproep was er al. Jezus, dat wist ik niet. Niemand wist het. Hij kon niet eens afscheid nemen van vrienden en patiënten. Hij heeft ze niet eens gedag gezegd? Nee, niemand. Wat erg. Hoe is het nu met hem? Hij is heel stil sinds we hier zijn. Jullie zijn niet opgelucht? Niet echt. Ik voel me als, ja… als een vluchteling. Alles wat ik had is dáár, wij zitten hier… Ik weet niet. Je zal wel moe zijn. Heel moe. Maar Jaca… Die kon er niet meer tegen hè? Nee, ze trilde elke keer als het alarm afging over haar hele lichaam, en Ana zat onder de uitslag. Dat was voor mij dé reden. Jaca is blij nu? Ze is in slaap gevallen. Voor het eerst in twee maanden slaapt ze ’s(nachts. Ze sliep in Belgrado alleen nog een paar uurtjes overdag. Het moet wel een schok zijn geweest om eerst door Servië te rijden en dan kom je in Bosnië… Ja, afschuwelijk. Al die verwoeste huizen, uitgestorven dorpen… Vier jaar na de oorlog is Bosnië nog steeds een ruïne. Afschuwelijk. Heb je Kevin al ontmoet? Die was getraind om bruggen op te blazen, nu bouwt hij ze op in Bosnië. En hij is Iers! Wat een grap, hè. Ik heb hem maar eventjes gezien, hij is naar Macedonië om de schade op te nemen. Krankzinnig! Terwijl de bommen nog vallen, verdienen mensen afkomstig uit dezelfde landen die de bommen gooien al geld aan de wederopbouw! Ze hebben al een paar miljard euro’s gekregen voor de reparaties. Leg dat je kinderen maar ’s uit. Ze doen het heel slim. Niet alleen de brug wordt gebombardeerd, maar ook de cementfabrieken. Wil je de brug opbouwen, moet je dus het cement importeren, uit Italië bijvoorbeeld. Handig toch? Voor Italië ja. Voel je je trouwens wel welkom in Sarajevo? Nee totaal niet. Ik heb de nummerborden eraf gehaald, want als ze hier zien dat je uit Belgrado komt, zijn ze niet echt blij. Hoe weet je dat? Ze staren naar je. Maken opmerkingen. Toen ik eventjes de weg ging vragen, bleven Ana en Jaca in de auto; meteen kwamen twee mannen naar ze toe. Om te zeggen dat ze liever hadden gezien dat mijn vrouw en kind door een bom van de Navo getroffen waren. Echt waar? Ik begrijp het wel, na alles wat mensen in Sarajevo hebben meegemaakt, maar als je me vraagt hoe ik me voel… Moeilijk hè. Ze zien je als vijand. Ja, ik heb ze de oorlog aan gedaan, en vooral mijn vrouw en kind!!! Zelfs als je hier komt, zullen maar sommigen het opbrengen je als mens te zien en niet als Serviër. Gek word ik ervan. Ik heb het je nog zo gezegd… dat gebeurt. Ja, maar als ik nu in Bosnië de vijand ben omdat Serven vier jaar geleden de hoofdstad hebben vernietigd, dan ben jij nu, volgens die logica, mijn vijand, want jouw land vernietigt nu mijn hoofdstad! Zo schiet het niet op, Eric. Naties bestaan uit mensen, maar mensen zijn geen naties, dat is ingewikkeld. Tot voor kort werden Duitsers die in Nederland de weg vroegen, expres de verkeerde kant op gestuurd. Terwijl díe oorlog vijftig jaar geleden is gevoerd. Dat belooft dus nog wat! Mijn God. Maar jij rijdt nu zonder nummerborden? En ik vraag de weg in het Bosnisch! Ha ha ha, je zegt als je iemand wilt bedanken: ‘hvala lijepa’ in plaats van 'hvala lepa’? Ja precies. Gelukkig scheelt Servisch en Bosnisch haast niets. Maar die ene extra 'j’, kan je duur komen te staan. Maar in het Servische gedeelte van Bosnië… Spreken ze Bosnisch… Weet ik, maar daar wensen ze je toch niet dood? Daar zijn ze wat vriendelijker. Maar hun haat tegen Miloševic is even groot. Ze geven hem de schuld van de Bósnische oorlog, van déze oorlog en zijn als de dood voor nog een oorlog. Miloševic is door het Tribunaal… Ja, ik hoorde het. Dat komt wel laat, vind je niet? Jaren te laat. En niet alleen voor Kosovo. Ook voor alles wat jou is aangedaan! Maar de timing is vreemd. Ik ben bang dat de vrede nu nog langer op zich laat wachten. Je vader en moeder zijn daar nog? Ja, dat was een heel treurig afscheid vanochtend, goh was het vanochtend nog… Dat is al gisteren. Mijn vader had met zijn buurjongetje in het park gewandeld. Dat joch is drie. Hij wilde weten waar de sirenes vandaan kwamen. Dus wees mijn vader naar een vrachtauto in de buurt. Toen is dat joch tegen de banden gaan schoppen. Maar de sirenes bleven loeien. De volgende keer ging hij de banden maar kusjes geven! Als niet kwaadschiks dan goedschiks. Ja, kun je het je voorstellen? Treurig hè? Maar jij gaat de sirenes niet horen vannacht, en morgen ook niet, Saša! Je bent nu veilig. Ik hoop het. Geloof het maar. Heb je trouwens dat winkeltje daar op de hoek al gezien? Nee, hoezo? Laatst kwam daar iemand een camouflagepak kopen. Dus de verkoper ging zoeken in het magazijn. Komt-ie na een uur terug, zegt-ie: 'Sorry, ik zie hem nergens.’ Ha ha ha… Jij weet tenminste een vluchteling op te vrolijken, Eric! Over een dag of twee volgt meer, oké? Kom je echt? Ik ben al onderweg, Saša.