Berlusconiwatch (18)

Sant'Oro

Rome - Velen zien hem als de ridder van het vrije woord, de journalistieke scherprechter van Italië, de man wiens gezicht alleen al voldoende is om Berlusconi’s normaal zo onverstoorbare goede humeur grondig te vergallen. Dat gebeurt iedere donderdagavond klokke negen, als Michele Santoro in beeld verschijnt op Rai Due, het tweede net van de publieke omroep, om drie uur lang door te zagen over dingen die er volgens Berlusconi helemaal niet toe doen. Annozero - Jaar Nul - heet het journalistieke onderzoeksprogramma waar iedere week samen met premier Berlusconi vijf tot zes miljoen Italianen naar kijken.
Berlusconi is misschien wel de trouwste kijker van Annozero, zwaar tegen zijn zin. Dat is gebleken uit afgeluisterde telefoongesprekken waarin Berlusconi zich het afgelopen jaar over letterlijk iedere uitzending van Annozero beklaagt. Hij belt en hij belt, dan weer met de directeur van de publieke omroep, dan weer met iemand van de toezichtcommissie, dan weer met het hoofd van Rai Due. Haal die Santoro met zijn treiterprogramma uit de lucht! Waarom mocht escort Patrizia d'Addario nog eens in Annozero uit de doeken doen hoe haar nacht met Berlusconi precies was gegaan? Alsof de mensen dáárin geïnteresseerd zijn! En waarom mag de zoon van Don Vito, ex-burgemeester van Palermo en maffiabaas, een hele avond dooremmeren over Berlusconi’s contacten met de maffia? Waar is dat allemaal voor nodig?
Het linkse journalistieke boegbeeld van Italië Michele Santoro heeft nu besloten de hoogste kaart in te zetten op het al jarenlang durende pokerspel tussen hem en premier Berlusconi. De voortdurende hindernisbaan van omroepbaasjes die hem terugfluiten, contracten die niet worden getekend, dreigende rechtszaken en ander klein gesaboteer van zijn programma, komt Santoro de neus uit. Hij is bereid om op te stappen, met drie jaarsalarissen mee op zak. Dat betekent 2,5 miljoen euro bruto. Of hij is bereid te blijven en zijn contract tot 2016 uit te dienen, maar dan moet het afgelopen zijn met het gezeur. ‘Ik ben het meest succesvolle programma op de publieke omroep en heb geen zin om iedere week een schietgebedje te moeten doen of mijn programma wel de lucht in mag’, aldus Michele Santoro.
Michele Sant'Oro - de Heilige van het Goud -, sneren de Berlusconi-gezinde kranten. Van Berlusconi mag Santoro het geld van de belastingbetaler van harte hebben, en hij is waarschijnlijk nog bereid om er uit eigen zak iets bovenop te doen. Als hij in godsnaam maar vertrekt. Michele Sant'Oro zit nu met het probleem hoe hij aan zijn linkse publiek moet uitleggen dat het ene geld het andere niet is. Want het verschil ontgaat de meeste Italianen.