Scandalous affair

New York - De Amerikaanse topgolfer Tiger Woods maakte afgelopen weekend tijdens de Masters in Georgia zijn terugkeer in de professionele golftour. Woods had bijna een half jaar niet meer gespeeld vanwege privé-perikelen en eindigde als vierde (zie ook pagina 34). Niet slecht, maar niet genoeg om de heisa rond die eerder genoemde perikelen te doen verstommen. Hoewel ook een eindoverwinning daarvoor vermoedelijk niet genoeg was geweest.

Woods was immers zeer slecht geweest. Op 27 november vorig jaar parkeerde de golfer zijn Chevrolet Escolade tegen de boom van zijn buurman. Het leek een onschuldig ongeluk, een stuurfoutje, en bezorgde hem slechts enkele schrammen en blauwe plekken. Maar het tijdstip, half drie ‘s ochtends, riep vraagtekens op die gretig door ’s lands tabloids werden opgepakt. Hun graafwerk bracht boven dat Woods niet de brave familieman is waarvoor het publiek hem altijd had gehouden, maar een manische rokkenjager met tientallen minnaressen. Een deel van die relaties bleek hij te consumeren tijdens decadente goktrips naar Las Vegas, alwaar hij met oud-basketbalsterren Michael Jordan en Charles Barkley de bloemetjes buiten zette.
Kortom, smullen voor de mensen. Dat realiseerden niet alleen de roddelmedia zich. Vanity Fair besteedde deze maand het hoofdartikel aan de zaak-Woods, inclusief bijna-blootfoto’s van enkele van zijn minnaressen, die bleken te variëren van lokale serveersters tot duur betaalde Vegas-bimbo’s. Toen Woods in februari bekendmaakte zich voor zijn seksverslaving te laten behandelen, was dit een uitgebreid item in PBS Newshour, het bloedserieuze journaal van Amerika’s enige publieke zender. Ook The New York Times liet zich niet onbetuigd, met diepgravende analyses van de neergang van het door zorgvuldige marketingcampagnes gestileerde 'merk’ Tiger Woods. Een fatsoenlijk gesprek met Woods zelf kwam er echter nooit aan te pas, enkel een voorgelezen verklaring.

Ondertussen liepen de sponsors, die Woods de superman hadden gemaakt die hij niet is, van hem weg. Zo niet sportmerk Nike, dat Woods al in 1996, toen hij 21 was, zijn eerste jaarcontract liet tekenen à veertig miljoen dollar. In een nieuw spotje toont Nike een schuldig de camera in kijkende Tiger, terwijl hij door de (gemonteerde) stem van zijn in 2006 overleden vader Earl Woods vermanend wordt toegesproken. Opnieuw dus geen woord van de man zelf. Niet dat het iets uitmaakt: hoewel het gebruik van de stem van een overledene door een enkeling als choquerend werd ervaren, steeg volgens onderzoeksbureau Zeta Interactive het waarderingscijfer voor Nike na uitzending van het spotje van 68 naar 83 procent.

lees ook Diep door het stof inDe Groene Amsterdammer van deze week