Sport

Scheiding

Het Nederlandse badminton heeft een lelijke knauw gekregen. De tweede halve finale in de badmintoncompetitie tussen Duinwijck en BC Amersfoort ging dit weekend niet door, vanwege een ‘opmerkelijke kwestie’. Een speelster van Amersfoort, Lotte Jonathans, voelde zich namelijk bedreigd na een e-mail van een speler van de tegenpartij: Chris Bruil. Toevallig is Bruil de man van Lotte Jonathans. En het echtpaar ligt in scheiding.
We dachten dat badminton zo’n rustige, beschaafde sport was, maar dat valt wel mee.
Volgens Amersfoort zou de e-mail van Bruil ‘zo’n indruk op het hele team hebben gemaakt dat het niet meer optimaal kon presteren in Haarlem’. Daarna meldde het bestuur de ploeg af.
Badmintonner Bruil ontkent dat zijn brief aan badmintonster Jonathans een dreigend karakter zou hebben en dat het hier gaat om een privé-mail. Maar de trainer van BC Amersfoort zegt dat hij de mailwisseling tussen de echtelieden heeft gelezen en dat het wel degelijk om ‘een ernstige bedreiging’ gaat.
Dat je het persoonlijke en het sportieve van elkaar moet scheiden is nagenoeg bekend. Dus niet bij meneer Bruil, die in de war raakte toen bleek dat zijn tegenstander in de halve finale dezelfde was als de tegenstander die hem in zijn huwelijk jarenlang had dwarsgezeten. Dus hij klom in de pen:
Lotte,
Scheiden doet lijden, zeggen ze, maar volgens mij is het scheiden doet leiden. Dat geldt voor mij. Zoals je weet ben ik namelijk van het leidende type, het soort man dat voorop loopt en anderen de weg wijst. Jou bijvoorbeeld.
Ik schrijf je even om je veel succes te wensen in de halve finale, jij en je teamgenoten. Dat jullie tegen ons spelen maakt het dubbel spannend. Dat jij tegen mij speelt driedubbel. Maar een beetje spanning kan geen kwaad, toch? Van 220 volt of zoiets ga je heus niet meteen dood.
Hebben jullie je goed voorbereid? Rek- en strekoefeningen gedaan? Bijvoorbeeld dat je op een tafel ligt, vastgebonden, en dat er vier touwen aan je handen en voeten zitten die door paarden of auto’s worden strakgetrokken?
Ja, ik verheug me ook op de wedstrijd. Er kan zo veel gebeuren op zo’n avond. Je weet nooit hoe het loopt, of staat, of valt, in welk klein hoekje iets kan zitten. Want een shuttle kan raar vliegen, moet je maar denken. Je moet altijd krachtig en sterk zijn en rake klappen geven. Hoe harder je hem slaat, hoe meer richting je hem kunt geven. Die harde klappen zijn het best om hem te laten doen wat jij wil. Zo’n ding moet dat voelen, voelen wie de baas is in het veld. Wie de meester is en wie de slaaf.
Maar ook de subtiele dropshots kunnen effectief zijn. Dan geef je de shuttle eerst een paar flinke meppen, zodat hij weet wie de baas is, en vervolgens haal je opnieuw krachtig uit, maar hou je op het laatste moment in en aai je hem, teder bijna. Alsof je tegen hem zegt: sorry voor die klappen van daarnet, sorry, maar het is nu voorbij, hoor. Je strijkt hem over zijn bolletje als het ware, met effect, en dan zie je hoe mooi hij over het net op de grond ploft. Verlegen bijna.
Daarna, als hij denkt dat hij weer een aai over zijn bol krijgt, beuk je er weer op los. De ene smash na de andere, van je klits klats klandere. Op die kale rotkop van hem ram je hem van je af. Je laat hem alle hoeken van het veld zien. Dat is het mooie van badminton, vind je niet?
Ik heb respect voor jullie als tegenstanders. Ik weet hoe goed jullie zijn, vooral in het dubbel. Speel jij nog steeds met die Rupert? Dat kan ook een mooie match worden, want ik speel met Hanka. Wij voelen elkaar heel goed aan, we hebben aan een half woord, nee, een kwart woord genoeg. Eén blik of één beweging met de tong en we weten wat de ander wil.
Weet je nog, die ene keer, dat je me de pindakaas niet wilde aangeven toen ik daar om vroeg? Om die dingen gaat het, zulke op het oog kleine dingen, die in het hart veel groter zijn en zwaarder wegen. Het is net een badmintonshuttletje, dat weegt ook niks, maar het kan alle kanten op springen. Recht in je oog bijvoorbeeld, met zo’n plastic puntje recht in je pupil, waardoor je blind raakt aan één oog. En als datzelfde ook nog gebeurt bij de andere oog, dan ben je helemaal blind. Dat gun je niemand.
Het word bloedspannend. Ik kijk ernaar uit.