Frits Barend

Scheids, wisselen!

In de korte tijd dat hij inviel, groeide Van der Vaart zaterdag uit tot de beste speler van het Nederlands elftal. Die ene pass op Kluivert, als het ware blind gegeven, verried een klasse die we na het afscheid van Bergkamp als international ontberen in Oranje. Van der Vaart hoort in het rijtje Cruijff, Van Basten, Bergkamp — geniale voetballers die ook nog makkelijk scoren.

Maar zaterdagavond rond vijf over tien wilde hij te veel, hij wilde te nadrukkelijk bewijzen dat de bondscoaches hem ten onrechte buiten het elftal hadden gelaten. Hij liep als het ware in de val, in dit geval het gestrekte been van de nummer 4 van de Wit-Russen. Van der Vaart veroverde op karakteristieke wijze de bal, passeerde geniaal twee spelers en miste toen even de intuïtie dat die verdediger al een paar seconden een doodschop in gedachten had.

Had Van der Vaart vanaf het begin gespeeld, dan was hem dat niet gebeurd. Dan had Nederland bij rust met 4-0 voor gestaan en had Van der Vaart na zeventig minuten een publiekswissel gekregen. Dan was Litmanen ook slechts stand-in bij Ajax in de Champions League. Maar nu, door de foute keuze van de bondscoaches, is alles anders.

Toch was iedereen tevreden na afloop. Simpel omdat doelman Edwin van der Sar slechts één keer naar de grond moest en er met 3-0 was gewonnen. Maar dat mag geen reden zijn de bondscoaches de foute opstelling niet aan te rekenen. Geen elftal dat kan beschikken over Pierre van Hooijdonk begint zonder hem. Waarom? Omdat elke vrije trap raak is. Nederland deed het weer wél. Daarnaast vraag je je af wat je meer moet bewijzen dan Rafael van der Vaart het afgelopen jaar deed bij Ajax. De na zijn ontslag bij Ajax nog altijd verbitterde trainer Adriaanse aarzelde geen moment en maakte hem op zeventienjarige leeftijd meteen basisspeler ten koste van toen nog kandidaat-international Richard Witschge. Adriaanse deed en durfde wat de beide bondscoaches nalieten.

Advocaat en Van Hanegem hadden het verdiend dat de vierde official vlak voor de aftrap tegen Wit-Rusland met een bordje met hun namen erop langs het veld was gaan staan, ten teken dat ze gewisseld hadden moeten worden.