Schimmig tijdschrift

De eerste teleurstelling had ik meteen te pakken. Het nieuwe tijdschrift THD presenteert zich zowel op papier als op cd en website, maar dat laatste bleek niet voor mij weggelegd: mijn browser kan de frames op de site niet handlen, dus ik kwam niet verder dan de inhoudsopgave. Denk je dat je een indrukwekkende stoot techniek in huis hebt, blijf je meteen al verstoken van contact met de actuele ontwikkelingen. Dan maar weer gewoon bladeren, en jawel: in het eerste artikel vertelt Louis Stiller dat het allereerste cd-rom-tijdschrift na één nummer verdween omdat bijna niemand over de benodigde techniek beschikte om het te kunnen lezen.

Toch heeft deze tijdschriftvorm de toekomst, vindt Stiller, hoewel het nog wel enige tijd zal vergen voordat er een behoorlijk publiek is ontstaan. THD neemt daar een voorzichtig voorschotje op en gaat af en toe een cd-rom toevoegen, nee integreren. Deze keer is het gewoon een cd van ruim een uur, verdeeld over zeven tracks. waarnaar zowel in het blad als op de site (naar het schijnt) wordt verwezen door een mooi vormgegeven systeempje.
Op de lanceeravond in de kapel van de Amsterdamse Arena luisterde een aantal acts het feestelijk samenzijn op. Behalve door een gezelschap hyperinteractieve tekstkramers onder aanvoering van Dirk van Weelden werden de optredens vooral gekenmerkt door elektronische dreunen, die ondanks de bontbeschilderde kapel onwillekeurig de akelige atmosfeer van begin jaren tachtig opriepen in experimenteerzalen als het NL-Centrum: een zo kaal mogelijke betonnen ruimte met zo kaal mogelijke betonnen muziek door musici met zo kaal mogelijke, betonnen hoofden, het publiek bewegingloos. Huib Emmer was dan wel niet kaal, maar het publiek bleef even onbewogen onder de dansdreun die hij uit zijn mengpanelen wurmde. In THD vertelt veertiger Emmer geïnspireerd te worden door ‘lugubere B-films, bloederige pulp en enge thrillers’. Het bekende anti-academische verhaal: het ideaal ligt ver weg van de goede smaak op straat, of liever, in de house en op tv.
Marijn van der Jagt schrijft over de combinatie beeld en muziek in de videoclip, onder de titel 'Eén grote playbackshow’. Inderdaad, het merendeel van de videoclips zijn imbeciele illustraties van de tekst of zelfbevlekkende registraties van het doen en laten van de uitvoerenden op en naast het podium. Daarnaast is het echter heel gewoon om verschillende soorten house, met name de techno- en ambient-varianten, te begeleiden met computeranimaties, die meedeinen op ritme en klankkleur van de muziek. Het is al lang niet meer zo dat iedere muziekmaker braaf staat te playbacken in zijn clip, al is er dan nog altijd meer te zien dan wanneer een elektronicus aan zijn knoppen draait. Een optreden als dat van Emmer schreeuwt gewoon om een visuele begeleiding.
THD is 'een nieuw tijdschrift over de actuele ontwikkelingen in muziek, kunst en media’, speciaal voor de ontwikkelingen die zich afspelen in het schimmige gebied van de zogenaamde cross-over, een vreselijke term die zowel slaat op de grensgebieden tussen de verschillende disciplines als op de vermenging daarvan. Tweede teleurstelling: aan beeldende kunst is vrijwel niets te ontdekken, behalve de strip van Mark Schilder (over muziek) en de vormgeving, die zich tamelijk op de voorgrond dringt, tot het punt van leeshindernissen, maar zonder de aangekondigde 'spraakmakendheid’.
Nee, THD is een muziektijdschrift waar zaken als video en computers slechts in worden besproken omdat een muziekmaker toevallig daar zijn oog op heeft laten vallen. In de toekomst schijnt dat te gaan verbeteren, maar van een gelijkwaardige behandeling zal vermoedelijk geen sprake zijn, omdat het blad een initiatief is van Donemus (Documentatiecentrum voor Nederlandse Muziek). Toch uitkijken naar het volgende nummer; misschien zit daar wel een cd-rom bij of iets anders wat mijn huiselektronica aankan. Met mijn browser zal ik wel achter de actualiteit aan blijven sjokken.