TELEVISIE Life Is Beautiful

Schoonheid verdraagt herhaling

Wie hield van Mark de Cloe’s Boy Meets Girl Stories, 34 poëtische, licht experimentele variaties op de liefde, krijgt dertig nieuwe kansen met de filmminiaturen van Life Is Beautiful.

Weer liefde, maar dan die voor het leven in brede zin. Met deze keer naast drama ook documentaire dankzij bijdragen van Jeroen Berkvens. Fictievoorbeeld: jonge man belt vanuit auto zijn vader, die niet opneemt. Hij spreekt het antwoordapparaat in. Monoloog waarin blijkt dat de vader nooit meer op zal nemen want al jaren dood. De handen van de automobilist (‘sprekend die van jou, pap, met diezelfde laffe blonde haartjes’) veranderen in flashback in die van de vader, autorijdend tijdens vakantie - op de achterbank het kind dat de jonge man toen was. Gelukkige herinnering, maar juist daardoor is het gemis groot. Boos is hij op de vader, al kon die er niks aan doen; bozer nog op willekeurige mannen die het lef hebben, vies en stinkend, ouder te worden dan de onmisbare vader. Toch verandert wrok in aanvaarding. Hij stelt vader zijn vriendin voor en in flashforward zien we het stel al met hun kinderen. 'Ik leef.’ En ook het kind rijdt auto want dat leven gaat door.
Sentimenteel? Een beetje: rouwverwerking binnen drie minuten. Maar ook oprecht. De jonge man wordt gespeeld door 'Erik’ uit de Daltons: Matthijs van de Sande Bakhuyzen, wiens vader Willem, filmregisseur, te jong stierf. Uit de aftiteling blijkt dat hij medescenarist is en in zekere zin zichzelf speelt - het verklaart de authenticiteit. Andere 'Bejahung’ van het leven bij Berkvens als die een portret maakt van een Vlaamse barista. Onder beelden van haar werk in de koffiezaak klinkt de aria uit de Goldbergvariaties, eerst haperend om zich dan toch prachtig te ontplooien, terwijl haar stem dingen noemt die vallen onder 'klein geluk’. 'Schoonheid verdraagt herhaling’, luidt de titel van dit mooie koffiefilmpje en dat is een van de Adagia van Erasmus. Zoals alle 34 op een van diens adagia zijn gebaseerd en iets van Desiderius’ wijsheid, nuancering, maar ook felle spot- en levenslust trachten uit te drukken. Denk redelijk, wees tolerant en blijf optimistisch. We zijn immers bij Human. Die in een ander programma, Durf te denken, twaalf filosofen uit de humanistische canon portretteert, van Socrates tot Sartre, onder wie uiteraard ook Erasmus. Daarmee dúrft die omroep zelf door aan educatie te doen, aan het denken te zetten over wording en actualiteit van onze cultuur en zichzelf en de kijker serieus te nemen. Al blijkt het bar moeilijk in zulk kort bestek de essentie van een denker en diens werk neer te zetten en tot diepgaand debat te komen over het belang van dat werk voor nu.
Geestige animatiefilmpjes ter inleiding leiden iets te veel af van de snel gesproken biografie. De filosofen die het werk van hun beroemde voorgangers inleiden voor een overwegend jong publiek kunnen maar een beperkt aantal zaken aanstippen (Matthijs van Boxsel, pleitbezorger van Erasmus, bracht onder meer een ode aan het genot, en wel dat van het verzamelen van kennis en het verwerven van niet per se nuttige eruditie). Het daarop volgend debat met overwegend jong publiek kan veel kanten op. Een vrouw concludeerde in het programma over Coornhert dat 'de rede’ ook kan liggen 'in het spirituele, yoga, meditatie, ademhalingsoefeningen’. Zo had Dirck Volkertsz. het vast nog niet bekeken. Maar meestal is het zinniger.

Life Is Beautiful. Human, dertig afleveringen, twaalf zondagen vanaf 2 oktober 12.55 uur, acht woensdagen vanaf 5 oktober 23.35 uur, tien donderdagen vanaf 6 oktober aansluitend op Holland Doc. Alles Nederland 2. Durf te denken. Human, twaalf afleveringen, zaterdags, Nederland 2, 14.55 uur