Schorre jongens bezingen de Egyptische revolutie

Caïro - In Egypte bestaan twee werelden. Een waarin verkiezingen ertoe doen, gedomineerd door partijen, coalities, politici, politie en het leger. De andere bevindt zich op straat en is een wereld van revolutie waar schorre jongeren overdag zingen over vrijheid en ‘s avonds samen onder een deken kruipen.

De actoren in deze wereld zijn alledaagse mensen, studenten, arbeiders, mannen en vrouwen. Het land is behangen met talrijke verkiezingskandidaten. Glimmende hoofden glimlachen vriendelijk op de immense verkiezingsposters en beloven voorspoed en vooruitgang. Duizenden kandidaten concurreren door het hele land om 498 zetels in het parlement.
De wereld van de revolutie is vol spandoeken, leuzen en foto’s van de honderden slachtoffers die tot dusver zijn gevallen. Het is een wereld van hoop en improvisatie, van tentenkampen en verkoudheid. Voor de mensen die deze wereld in stand houden is de revolutie nog lang niet voorbij. Verkiezingen onder het toeziend oog van een militair regime zijn voor hen een farce. Zij houden het Tahrirplein en de ingangen van het parlement al dagenlang bezet.
Beide bevolkingsgroepen reageren op elkaar ondanks het feit dat ze verschillende talen bezigen. Woorden als vrijheid, democratie, vooruitgang en revolutie nemen beide groepen regelmatig in de mond, maar betekenissen liggen ver uiteen. Zelfs voorwerpen worden anders geïnterpreteerd. Wat voor de inwoners van de ene wereld een verkiezingsposter is, is voor de anderen een multifunctioneel gereedschap. Van het papier van de posters werden de laatste dagen vuren gestookt om warm te blijven en het traangas te verdrijven. De stokken die de posters omhoog hielden deden dienst als wapenstok om de veiligheidstroepen terug te dringen.
Het land is in tweeën verdeeld over de vraag of verkiezingen in deze omstandigheden een stap in de goede richting zijn. Op pleinen door het hele land speculeren demonstranten over de werkelijke intenties van de macht en de juiste houding van de revolutionair. De discussie gaat in feite over wat de relatie is tussen de wereld van de verkiezingen en die van de revolutie. Betekent de ene wereld het einde van de andere?
In Egypte staan de autoriteiten traditioneel mijlenver van de mensen af. Het revolutionaire proces van de laatste maanden heeft daar weinig aan veranderd. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen hebben het leger, dat de verkiezingen in goede banen moest leiden, en de politieke partijen bovendien in diskrediet gebracht. De afstand tussen beide werelden lijkt dan ook onoverkomelijk. Maar zoals een verregende betoger stelt: ‘In ieder geval leren we door de verkiezingen een hoop over onszelf. Misschien brengt dat ons dichter bij elkaar.’