Schreeuwen tegen het tv-scherm

Ik word een beetje moe van het NOS Journaal.

Ik merk steeds vaker hoe ongehoord oppervlakkig dat programma is. Hoe dat komt, is mij een raadsel. Dat mij dat opvalt, bedoel ik. Is het omdat ik steeds maar ouder word en steeds meer journaals te verstouwen krijg? Elke dag komt er één bij, ik pot dat van binnen allemaal maar op. Of is het omdat ik ineens een soort van politiek en maatschappelijk benul begin te ontwikkelen? Onlangs twee zaken waardoor ik gedwongen was naar het tv-scherm te schreeuwen. Jaarlijks - vertelde mij Astrid Kersseboom - komen in Nederland 26.000 asielzoekers binnen. Dat was alles. Dat getal werd niet afgezet tegen getallen in andere landen. Maar belangrijker nog - en dat was wat ik tegen het tv-scherm schreeuwde: hoeveel kinderen worden er jaarlijks in Nederland geboren? Met andere woorden: hoe verhouden zich de natuurlijke en ‘onnatuurlijke’ aanwas van de bevolking? Loos was het, een loos item. Zoals er heel veel loze items langskomen. Ik heb het even voor de lezers van deze column opgezocht: zo'n 180.000. Nou, dan kunnen die 26.000 er makkelijk bij, lijkt mij, vooral omdat het aantal geboorten al jarenlang daalt.

Nog een item. Er werd alarm geslagen over peperdure medicijnen. Ziekenhuizen konden dit geweldige medicijn voor maagkankerpatiënten niet voorschrijven, want te duur. Ten eerste denk ik dan: wat heeft een ziekenhuis daarmee te maken? Die medicijnen moeten toch zeker door de zorgverzekeraar betaald worden? Verontruste artsen aan het woord, verontwaardigd vooral ook. Het item duurde best lang. In mij welde een zeer belangrijke vraag op en die kwam er op een gegeven moment vocaal uit: 'Waarom?!’ Mijn hond Jasper keek geschrokken op, die lag heerlijk te soezen op de tweede bank, zich niet bewust van alle vreselijke dingen die er in deze wereld gebeuren. Niets werd erover gezegd. Helemaal niets. Waarom moeten die medicijnen zo duur zijn? Dát wil ik dan horen, die vraag is vele malen belangrijker dan dit hijgerige nieuwsitem. Ik meen te weten waarom medicijnen zo duur zijn, daar zit de farmaceutische industrie achter, een schimmige wereld waarin winst gemaakt moet worden terwijl dat nergens voor nodig is, terwijl dat zelfs niet zou mogen omdat gezondheid van levensbelang is. Waarom kunnen die lui net zoals wij niet gewoon 1500 of 2000 euro per maand op hun bankrekening krijgen? Dat is meer dan voldoende. Eet verdomme een jaar droog brood als je duizenden mensen in Afrika aidsmedicijnen kunt verstrekken.

Bizar genoeg sneden alle partijen de taart aan op een zolderruimte

En dan de politiek. Het was de afgelopen tijd nogal druk binnen die beroepsgroep. Verkiezingen, allerlei akkefietjes binnen een bepaalde partij, die er bizar genoeg voor zorgden dat in de prognoses die bepaalde partij alleen maar groeit, en - vergelijkbaar mogelijk - in Limburg een corrupte politicus ondanks de vele dingen die hij fout heeft gedaan met voorkeursstemmen in de Provinciale Staten komt, wat betekent dat vele Limburgers met opzet op hem gestemd hebben, wat volgens mij alleen maar verklaard kan worden als een Limburgse lange neus naar het door hen zo verfoeide 'westen van het land’; een VVD'er plompweg een eenmansfractie begint na een hypotheekfraude-affaire en Fred Teeven die zonder te verblikken of verblozen kamerlid wordt, waardoor zijn zogenaamde opstappen volstrekt ongeloofwaardig wordt, zonder consequentie blijft ook.

Maar dat alles terzijde. Nu we hier op de website van De Groene onder elkaar zijn: de politiek stelt natuurlijk helemaal niets voor, is niet belangrijk ook. Een land, een maatschappij draait en loopt en rolt op heel andere zaken, bijvoorbeeld op de macht van de farmaceutische industrie, of het nieuwe boek van Arnon Grunberg of een wereldwijd opererend baggerbedrijf. Of we nu de VVD, de PvdA, D66 of zelfs de PVV aan de macht hebben: voor ons, de burger, verandert er niets: ons leven gaat gewoon door. Het doet er niet toe, we merken niets van een verandering. Ja, de belasting wordt verhoogd, maar via een andere regeling ook weer verlaagd. Al dat gebabbel op de tv, in het Journaal vooral, komt allemaal op hetzelfde neer, iedereen speelt zijn rol of rolletje, er worden taarten aangesneden op zolderruimtes (dat zag ik ook op het Journaal: bizar genoeg sneden vrijwel alle partijen de taart aan op een zolderruimte. Wat heeft dat te betekenen? Waarom bivakkeren alle fracties op een zolder?), en zelfs partijen die verloren hadden sneden taarten aan. Godsamme nog aan toe. Als je verliest, ga je in een hoekje zitten huilen, je gaat toch zeker geen taart aansnijden?! Het geeft maar weer eens aan hoe zinloos, hoe zonder enig belang het allemaal is. Hier geldt de grootste gemene deler, iedereen en alles, alle politieke partijen incluis, dienen naar elkaar toe te groeien, elkaar een hand te reiken, compromissen te sluiten, te geven en te nemen, anders kan er nooit een regeerakkoord ontstaan.

Wij wéten dat, de redactie van het NOS Journaal weet dat ook, het komt altijd op hetzelfde neer en toch wordt er in het Journaal onevenredig veel tijd opgeslokt met allerlei gebabbel van Ron Fresen en Dominique van der Heijden. 'Nou, Astrid,’ zegt Ron dan, op een vraag van Astrid Kersseboom, 'dit is toch wel een zaak van belang hoor.’ Hou toch op. Ik denk dat ik daarom de laatste tijd zo moe word van het Journaal. Ik ga een taart kopen en die eens lekker aansnijden. Op niets, maar wat maakt het allemaal uit? Of nou ja: op niets? Misschien wel op een zojuist geschreven column waarin veel te veel onderwerpen in één klap aangesneden worden, als een taart van de VVD-fractie. Een taart met marsepein, want dat vind ik erg lekker. En ik heb een peperdure aanvullende tandartsverzekering.