Schrijven is schrappen

Natuurlijk ben ik apetrots op het feit dat mijn boekje met creatieve clichés, getiteld ‘De Trap tegen de Open Deur’, al wekenlang nummer één op de HP/De Tijd-Toptien staat.

De journalisten proberen mij het geheim van de smid te ontfutselen, maar ik stuur die pennelikkers (tenslotte speel ik een thuiswedstrijd) vanzelfsprekend met een kluitje in het riet.
En toch onthul ik hier, vandaag, op deze plek, de waarheid, zij het met enige tegenzin. Schrijven is, geloof mij, creatief luieren. Ik leg het uit. Het fenomeen halfslaap kennen wij allemaal. Maar niet iedereen gaat daarmee zo zorgvuldig om als ik.
Zo is de wekker bijvoorbeeld de moordenaar van elke vorm van verbeeldingskracht. En wie met een ander het bed deelt, komt al helemaal van een kouwe kermis thuis. De kunst is alleen en in een traag tempo wakker te worden. Wie deze discipline weet op te brengen, zal het ver schoppen.
Waarom vertel ik dit allemaal? Ben ik soms de dief van mijn eigen portemonnee? Vannacht ben ik met m'n stomme, halfbezopen kop, bezweken voor de derrière van de echtgenote van m'n uitgever. Toen zij tegen het morgenkrieken wakker werd, schudde ze me door elkaar en krijste: ‘Luigi, heb je de vuilnisbak buiten gezet?’ Vandaar dat deze column bij wijze van uitzondering de waarheid spreekt.