Régine Chassagne van Arcade Fire tijdens de presentatie van hun nieuwe album WE. Londen, 29 april © Simone Joyner / Getty Images

Al vanaf hun debuut weet het Canadese Arcade Fire een magie rond zichzelf te creëren, die erop neerkomt dat het niet gewoon maar een band is, dat liveshows niet zomaar optredens zijn. En dat nieuwe albums niet zomaar de opvolger van de voorgaande zijn, maar evenementen om naar uit te zien, en net als ooit bij David Bowie (een zeer bepalende invloed) het verlossende antwoord op de vraag in welke stijl de band ons deze keer tegemoet treedt. Daar hoort dus ook geen moderne verrassingsrelease als een dief in de nacht bij, maar een liveshow waarvoor internationale pers wordt ingevlogen – die was vorige week.

Het zesde studioalbum van de band rond Win Butler en Régine Chassagne is een compacte verzameling van vijf nummers, waarvan de meeste uit meerdere, tot wel vier, hoofdstukken bestaan. Víer ja, dus kan Butler in Empire zingen: ‘I unsubscribe, This ain’t no way of live/ I don’t believe the hype. (…) Fuck season five.’ Hij zingt het op het eind van een fraai negen minuten lang nummer waarvoor de term episch is uitgevonden, waarin Imagine van John Lennon een moment doorklinkt in de piano.

De band is nooit bang geweest om zich zowel tekstueel als muzikaal op het terrein van de grote gebaren te begeven, de plek waar ook bands als U2 en generatiegenoten als The Killers hun nummers graag naartoe drijven, en waar onvermijdelijk pathos op de loer ligt, en dus de vraag hoe je die pathos omarmt. The Lightning (vijf en een halve minuut, twee hoofdstukken) is het briljante antwoord op die vraag. Het is een nummer dat opstijgt, en waarin je de dwingende hand hoort rond de kelen van al die menigten dadelijk, in de grote concerthallen en op de festivalweides. Méé moeten ze, en mee zúllen ze gaan, het album heet niet voor niets WE, en de opbouw van de tekst is er een uit het boekje: eerst klinkt dat nummer op een ‘broken radio’, de lucht breekt open, in de verte schijnt licht, en dan is er het refrein van de verlossing en de belofte: ‘We can make it, baby/ Please don’t quit on me/ I won’t quit on you’.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw was deze belofte Tramps like us, baby, we were born to run ’, een decennium later Take my hand, we’ll make it I swear/ Woah, livin’ on a prayer’.

Het grote verschil tussen Jon, Bruce, Brandon en Bono aan de ene kant en Win aan de andere kant: zij zijn rockers, hij blijft een indie-artiest. The Lightning is bijna gekmakend opzwepend, maar de beuk vooruit blijft uit en de gitaren krijgen nooit de hoofdrol. ‘Some people want the rock without the roll’ zingt Win elders. Hij niet, hij nooit.

Arcade Fire – WE. Arcade Fire speelt 28 september in ZiggoDome