Televisie

Seks- en coffeeshop

Televisie: Spuiten en slikken

De opmerkelijkste consumentenrubriek is Spuiten en slikken (BNN). Wekelijks een filmpje waarin ene Filemon steeds een andere drug tot zich neemt en dan in roes de roes beschrijft. Terug op aarde verzorgt hij een nuchtere evaluatie met voor- en nadelen per middel. Deskundigen zorgen voor verdieping inzake effecten en gevaren. Filemon, een bangelijke durfal, is van meer markten thuis. Vorige week had hij na een LSD-trip nog tijd voor een speurtocht naar de geheimen van het vrouwelijk orgasme (wordt door het merendeel van zijn respondenten regelmatig ge faket om van gedoe met zwoegende vriendjes af te zijn). Ene Ties test, buiten beeld, seksapparatuur. Zo als nepvagina-met-batterij die ook een mond zou kunnen zijn en die, als de penis is ingebracht, het effect van coïtus of fellatio teweeg moet brengen. Waarna de presentatrice hem in terviewt over het resultaat («helemaal kut» dat ding).

Verder tafelgesprekken waarin de ene deejay zijn totaal aan ge scoorde vrouwen op dertig schat en de ander het zijne op duizend. Een jongeheer uit het publiek betwijfelt of het vrouwelijk orgasme eigenlijk wel de bedoeling is van de Natuur – hooguit hulpmiddeltje bij de bevruchting. Waarop de presentatrice de pedanteling goedgehumeurd alle hoeken van de studio laat zien. Deze Sophie is natuurtalent: ad rem, geestig, intelligent en in spontaneïteit absolute tegenhanger van BNN’s voormalig boegbeeld, de kunststoffen paspop op koelkasttemperatuur Brid get Maas land.

Geen publieke omroep ter wereld kan zo’n programma maken zonder verboden te worden of erger. Goed eraan is de vanzelfsprekendheid waarmee wordt uitgegaan van zowel seksuele activiteit als drugsgebruik van jongeren. Het gebeurt, is kennelijk vaak leuk en dan kun je het er, ter voorkoming van rottigheid die hoort bij verbod en ontkenning, dus beter openlijk over hebben. Positief ook de afwezigheid van dubbele moraal: wat jongens mogen, mogen meiden ook. Schaduwzijde is dat het ondanks Filemon en Sophie de sfeer bezit van de grootste bek van de klas, waarbij aarzelaars en kwetsbaren weggehoond worden door pochers van beiderlei kunne. Het is de emancipatie van seks- en coffeeshop; van seksuele techniek, inclusief hulpmiddelen, zonder aandacht voor gevoelens die zich ook voordoen op de niet altijd gebaande paden der lichamelijke liefde. Het is van een verpletterende openbaarheid van het intieme: iedere jongere hoofdrolspeler in eigen porno film. De jongen die pocht dat hij het met twee meiden deed, dat opnam op zijn mo bieltje en de beelden aan vrienden liet zien als bewijsstuk voor zijn viriliteit wordt toegelachen. Terwijl dat toch een rattenstreek is. Bovendien zou het mij niet verbazen als het drugsconsumptie be vordert, ondanks waar schu win gen. Voor sterken geen punt; voor labielen gevaarlijk. Een luidruchtig, soms nuttig, meestal tamelijk plat en letterlijk liefdeloos programma.

Iets anders. Feminisme is uit; automatisering is saai. Kijk maandag desondanks naar de documentaire Rekenaarsters (NCRV), juweeltje naar vorm en inhoud van Grietje Keller. Waarin blijkt dat het mannenvak computerprogrammeur in Nederland ooit vrouwenberoep was. Meeslepend, hoog tempo en met prachtig archiefmateriaal.