Sensaties

Sensaties

Jake en ik zijn naar Ibiza teruggekeerd. De anderen hebben zich op het laatste moment verexcuseerd. Manon heeft geen geld, Loulou moet afkicken, Ralph moet voor een cliënt een fusie voorbereiden, Ulrich is verdwenen en Christine zit met Claude in Saint-Tropez en heeft geen energie om haar ene vakantie te onderbreken voor een andere. Uit een sok haal ik drieëneenhalf pilletje tevoorschijn. Ze hebben lachende gezichtjes. Met Manon deelde ik vorige week een halve in de trein. We stonden dicht tegen elkaar voor het opengedraaide raampje. Het rinkelen van de belletjes bij de spoorwegovergangen klonk hemels, mijn vingertoppen over haar huid, twee zilverpapieren engelen. Manon vond de auto’s lief en de bomen lief en de conducteur lief.

Lichtflits en donder. De rots in de zee en de wolkjes erboven lichten op. De laserstraal van Privilege is ons baken. Jake en ik wachten in onze auto op de parkeerplaats, drinken water, luisteren naar de radio, een Hollander is met 10.000 E’s onderschept, 10.000 E’s, daarmee kun je een oorlog doen ophouden, overal om ons heen auto’s met mensen erin, wachtend op het juiste moment om Privilege binnen te gaan, Jake vraagt of ik wat voel, ik weet niet zeker of ik al wat voel, hij zegt dat het langzaam begint te komen, hij draait de volumeknop hoger: Lady, I just feel like, I won’t get you, Out of my mind, I feel love, For the first time, And I know that it’s true, I can tell by the look in your eyes. In de videoclip van Modjo zitten twee jongens en een meisje in een auto, de radio aan, de vensters open, de wind door hun haren, het zonlicht op hun huid, ze bezoeken een feest, rijden verder, slapen in een motel, rijden verder, de reis is beloftevol, alles is mogelijk, als de auto het begeeft stappen ze uit en lopen vol vertrouwen verder, opeens zien ze een stad in de diepte, duizenden lichtjes, ik denk ergens tussen al die lichtjes, ik begin het te voelen, Jake, langzaam, heel langzaam, jongens, vrouwen, mannen, meisjes stappen uit hun auto’s en lopen af op Privi lege, Jake zwaait het portier open, wij volgen de anderen, de muziek in, de nacht in.

GEEN ONRIJPHEID

MAAR NIEUWSGIERIGHEID

Een paar jaar geleden vroeg ik een vriend of hij iemand in Londen kende bij wie ik kon logeren en hij zei dat hij nog ergens het nummer had van een architect die hij ooit op een congres had ontmoet en ik belde hem op en ik zei dat ik een vriend was van een collega en dat ik graag wilde komen logeren en hij vond het geen probleem en ik nam voor hem SMLXL van Rem Koolhaas mee maar Jake bleek helemaal geen architect maar acteur en hij had SMLXL al twee keer cadeau gekregen en eigenlijk kende hij mijn vriend helemaal niet, maar het maakte niet uit nu ik toch bij hem was.

De zon schijnt Privilege binnen, de massa danst onvermoeibaar door, bleke gezichten, holle ogen, een extatisch kerkhof, we drinken flesjes water, Jake neemt mijn hand, we keren terug naar het hotel, slapen op het strand, zwemmen in zee, snorkelen rond de rots, aan het eind van de middag het slotfeest van Space, en na Space is het alweer maandag en slapen we op het strand en zwemmen we in zee en dan is er ’s avonds het slotfeest van Pasha, nog één nacht om het nooit meer te vergeten, en na de Pasha is het dinsdag en slapen we op het strand, nog even in zee, we moeten vertrekken, naar de luchthaven, naast mij in het vliegtuig leest een jonge vrouw in de Wallpaper, ze staart minutenlang naar de twee onberispelijke blonde vrouwen in de Versace-reclame, ze bijt op haar nagels en bestudeert de 10 Lessons for Life, waarvan de vierde gaat over DISAPPEARING, de tiende regel onder HOW TO DO IT is: never come back. Thuis voel ik me gebroken, griep, spierpijn, koppijn, ik lig in mijn bed de woensdag, de donderdag, de vrijdag, af en toe bel ik met Jake die ook ziek in zijn bed ligt, hij leest voor uit een interview met Madonna in Rolling Stone die zegt dat zij is opgehouden met E omdat ze niet meer tegen de repercussies kon: «I don’t feel like feeling like shit for a week. So that’s what stops me!» Christine belt op uit Saint-Tropez vanuit haar zwembad en beweert dat ik un vrai junk ben geworden, ze lacht me uit, ik zap op de televisie, moet huilen om een meisje van negen dat in een quiz geen enkele vraag kan beantwoorden, ik wacht de zaterdag, de zondag, na vier dagen euforie vier dagen depressie, ik heb het er voorlopig denk ik niet meer voor over.