Sensaties

In een galerie in Wenen lees ik op een schilderij van de jonge kunstenaars Muntean/Rosenblum: YOUTH IS JUST A BRIEF DREAM, A PRELUDE OF NO PARTICULAR LASTING MOMENT BEFORE ACTUAL LIFE BEGINS Een jongen houdt met gestrekte arm een meetlint omhoog en laat die hangen tot de grond. Een andere jongen, die gehurkt naast hem zit, wijst aan hoe kort de jeugd is. De twee kijken gelaten voor zich uit. De dingen zijn zoals ze zijn. Ik ben uit de droom ontwaakt en leef het actuele leven. Op de achtergrond de stad, misschien eerder nog een voorstad. IN ANY CASE THE SUBURBS ARE NOT A PLACE WHERE FRIENDSHIPS FLOURISH lees ik op een ander schilderij waarop een jongen met eenzelfde gelatenheid voor zich uitstaart terwijl hij gehurkt in een hoek van een kamer zit. Naast hem op de grond een lege pizzadoos en een flesje bier. Elke avond zie ik vanuit mijn studeerkamer een dik meisje over de Margaretenstrasse joggen. Ze is zeventien, denk ik. Ze ziet eruit als Meatloaf. Ze blijft stilstaan voor de boekhandel aan de overkant en gooit haar bovenlijf naar voren. Ik ben bang dat ze gaat overgeven. Ze blijft tien minuten, een kwartier voorovergebogen staan voor de etalage. Ik sta een halve meter van mijn raam en kijk naar haar, ik hoor haar hijgen. Iedereen zou iemand anders kunnen zijn, denk ik vaak, maar zij niet, zij niet, ben ik bang, maar omdat ze aan haar lelijkheid niet kan ontsnappen heeft ze tenminste een probleem minder. IT IS NOT EASY FOR HANDSOME PEOPLE TO BE THEMSELVES, OR EVEN TRY TO BE hoorde ik een jongen op de sportschool zeggen. Hij stond in zijn boxershort en op rode sokken naar zichzelf in de spiegel te kijken. Het dikke meisje komt zuchtend overeind en kijkt naar boven. Ik zet een stap naar achter, ik ben bang dat ze naar mij kijkt. In mijn studeerkamer de nieuwe cd van Saint-Etienne Sound of Water op constant repeat, de heerlijke stem van Sarah Cracknell, geruststellend en hoopgevend «nanananana» en «lalalalala». En dan «pieppiep». Een bericht op mijn gsm. WHAT IF I STEPPED OUT OF YOUR LIFE, JUST LIKE THIS. HAVE YOU EVER FELT THIS ALONE? Mijn vriendin Mercedes uit Brussel. Het is bijna middernacht. Meisjes van vijftien horen al te slapen. Morgen moet ze vroeg op en naar school. Ik ren op deze prachtige dag langs de Donau en ik zie renners en skaters en bikers en surfers, ik ren vijf kilometer, tien kilometer, ik denk: waarom doe ik dit in godsnaam? Ik ren om gezond te zijn en altijd gezond te blijven, ik ren omdat ik niet weet waar ik anders naartoe moet met al die energie, ik ren omdat ik geen reden zie waarom ik niet zou rennen en ik denk voluit: het is een triest feit in het volwassen leven dat je de dingen waaraan je nooit went ziet opkomen aan de horizon. Ik probeer die gedachte te onderdrukken, niet te denken aan trieste feiten en dingen waar je nooit aan went, hoe ver zou de volgende brug zijn, nog twee, drie kilometer, ik zie twee naakte bejaarden hand in hand, veel licht flatteert de mensheid niet, ik laat mezelf vallen in het gras en kijk naar het voorbijgaan van de surfers, de skaters, de renners, ik kijk naar mijn buik en benen en armen in het gras, ik voel dat ik ergens anders zou moeten zijn, maar waar? Ik gooi mijn hoofd in mijn nek en sluit mijn ogen, ik vertel mezelf dat ik dingen moet veranderen, alleen doe ik het niet en kan ik het niet en daarna denk ik dat sommige gedachten uit je hoofd verdwijnen zonder je dat te vertellen, en ik raak in paniek, het is alsof alles aan mij ontsnapt, ik kijk naar de blauwe hemel, ik ben bang dat ik omhoog val, geen wolk die mij zal opvangen. Ik sta op, ren naar het water en duik in de rivier. Ik voel een vaag verlangen om te ontsnappen en het leven te leiden waarvoor het nog niet te laat is. Oscar, laat die identiteit maar voor wat het is, zolang tenminste je ziel, en natuurlijk ook je lichaam, niet verdwalen. Dit zijn de laatste woorden in een e-mail van een vriend die mijn sensaties heeft gelezen. Maar weet je dat dan niet, mijn ziel is al jaren verdwaald, treedt voortdurend uit en zwerft rond, alsof hij het bij mij niet naar zijn zin heeft, mijn lichaam moet volgen. Ik denk aan een serie tekeningen van de Zweedse Marie-Louise Ekman die ik een paar dagen geleden zag op de tentoonstelling Norden in de Kunsthalle Wien. Een vrouw kleedt zich uit, ze is naakt, maar dan kleedt ze haar naaktheid uit en onder haar zit een aap en de aap kleedt zich uit en onder de aap zit een man en de man kleedt zich uit en onder de man zit een vogel en de vogel slaat zijn vleugels uit. De vogel vliegt weg en verdwijnt uit beeld.