Sensaties

Voor de presentatie van mijn boek in Brussel lagen Sylvia Kristel en ik in een bed onder een boom, een glas champagne in de hand, tussen ons in SENSATIES, een gesigneerd boek voor iedereen die wilde. Vrienden en onbekenden strekten zich gemoedelijk naast ons uit. Ik maakte een tekening van ons in het bed, Sylvia voegde daar een boom met een oog en een vrouwelijk geslacht aan toe, ze bezegelde de tekening met een kus. Aan ons bed verscheen de beeldschone vijftienjarige Mercedes die ik een maand geleden na afloop van een lezing in Brussel heb ontmoet en wier grote verlangen het is om danseres te worden, een vleugel te hebben en een cowboyhoed. Ze had me laten weten dat ze vandaag niet mocht komen omdat haar ouders anders haar piano zouden verkopen, maar nu was ze er toch in gezelschap van haar moeder die alleen Frans spreekt. Ik stond op uit mijn bed en stelde me aan haar voor met een glas in de hand. Ik zei: «Chère madame, ne vous inqui étez pas, j'aime beaucoup votre fille.» «Moi aussi», zei ze. Ik vervolgde:


«Et je prends soin d'elle.» Terwijl ze wantrouwend naar Sylvia keek die mij van achter op het bed de fles aanreikte, zei ze: «Pour le moment, c'est moi qui prends soin de ma fille.»

Mercedes belde me een week geleden op uit haar bed. Ze fluisterde want haar ouders mochten haar niet horen. Ze had een rotweekend gehad. Het rotste van haar leven. Haar ouders gingen naar familie in Frankrijk en zij mocht alleen thuisblijven. Voor het eerst van haar leven zou ze een weekend alleen zijn, ze had zich er zo op verheugd, ze wilde in de tuin gaan zonnen en eindelijk met rust gelaten worden. Op het laatste moment zeiden haar ouders dat ze toch mee moest. Ze waren bang dat ze met mij zou afspreken. Ze had zich tevergeefs verzet. Ze liet zich door haar ouders als een vuilniszak verplaatsen. Plotseling hoorde ik een bulderende mannenstem en werd ons telefoongesprek abrupt be ëindigd.

Mercedes staat te wachten aan de achteruitgang van het station. Een zonnebril op, een sigaret in haar mond. Ik moest haar ophalen met de auto. Ze wil niet met mij door Brussel wandelen want haar vader heeft het grootste taxibedrijf van de stad en alle chauffeurs kennen Mercedes. Ze staan met hun mobilofoons in directe verbinding met haar vader. Ze stapt in en gaat zuchtend naast me zitten. Ze is diep ongelukkig want haar ouders wilden haar niet alleen laten gaan. Haar moeder had wel mee willen komen maar Mercedes wil niet dat haar moeder meekomt want ze wil niet dat ik met haar moeder bevriend raak want zij is ook niet met haar moeder bevriend. We rijden naar het Hilton. In de lounge kunnen we rustig praten. Terwijl ze haar Ice Tea drinkt kijkt ze me dromerig aan. Ik heb haar duidelijk gezegd dat ik een vriend heb. Zij vindt het geen enkel probleem omdat ze toch het onbereikbare nastreeft. En leeftijdsverschillen interesseren haar ook niet. Haar vriendin Nicky is dertien en heeft een vriend van 31. Ze hebben twee jaar gewacht om voor hun liefde uit te komen. Zelf heeft ze maar é én keer een vriend gehad. Even oud als zij. Hij was een fiasco. Ze haat het woord fiasco. Ze wil geen danseres meer worden maar fotograaf. Ze wil foto’s van me maken. Gisteren had ze een jongen aangesproken op het station omdat hij zulke fijne trekken in zijn gezicht had maar hij bleek een junk te zijn en haar vriendin Nicky vond dat hé él erg zielig en wilde ALLES voor hem doen om hem te redden wat Mercedes belachelijk vond en toen wilde Nicky zelfmoord plegen en toen heeft Mercedes haar een uur lang uitgescholden en toen voor het eerst in haar leven werd Nicky kwaad en dat is wat Mercedes wilde bereiken, die Nicky moest eens haar gevoelens tonen. Mercedes vraagt hoe het met mij gaat. Ik vertel haar over mijn liefdes maar ze luistert niet, ze is niet in mij geïnteresseerd, ze ratelt door over haar vriendin Nicky die haar kamer rood verfde nadat Mercedes haar haren rood had geverfd, Nicky doet haar altijd na, maar Nicky is kleurenblind, ze ziet grijs in plaats van rood, verder vindt ze Nicky raar omdat ze zelfmoord wilde plegen toen ze haar had gezegd dat ze haar dit weekend niet wilde zien.

Thuis leg ik voor de zoveelste maal het plaatje op dat ik van Mercedes heb gekregen. De vier meisjes van ALL SAINTS zingen engelachtig.

Many faces I have known
Many ways in which I’m grown
Moving closer on my own
Moving closer to you

Ik hoor het overal, in de auto, in winkels, op de achtergrond als ik met Mercedes bel. Mijn gsm piept, het envelopje op het scherm knippert. Mijn jonge vriendin stuurt me berichten vanuit de Spaanse les. «Eres un cielo que esta serpenteando en mi cuerpo como una culebra angelical.» Ze noemt me een hemel die in haar lichaam kronkelt als een engelachtige slang. Ze daagt me uit. En nu piept mijn gsm alweer. Mercedes roept vanuit de klas: «Draw that line and cross it!» Ik voel me jeugdig, fris en onrijp.