Sensaties

Sensaties

Het is vroeg in de ochtend. Ik zit op het terras van het zomerhuis achter mijn werktafel. Voor mij zie ik het zwembad, de heuvels, de zee, de blauwe hemel. De anderen zijn niet thuisgekomen. Ze reden vannacht de berg af, de wereld in, op weg naar Amnesia, Pacha, Space. Ik was niet in de stemming. Een bezoek aan San Antonio aan het begin van de avond had me verdrietig gemaakt. Ik zag er families flanerend over boulevards, kinderen met suikerspinnen en plastick pistooltjes, mannen met gespierde torso’s, die elkaar bewonderend in zich opnamen, ik zag een bungee-bal, waarin mensen de hemel in werden gekatapulteerd en op een plein badend in het licht van lantaarns zag ik zingende fonteinen. Vaders fotografeerden hun vrouwen en kinderen voor het opspuitende water terwijl bruinverbrande jongens en meisjes verwachtingsvol voorbij liepen. Ik voelde me alsof ik al jaren dood was en nu was teruggekomen als een schim. Je strijkt langs de anderen maar je kunt ze niet aanraken, vastpakken, omarmen, je kunt niets zeggen want je hebt geen stem.

Ik meende de dood deze week recht in de ogen te hebben gekeken. Niet mijn eigen dood maar die van mijn vriend Claude. We dansten op zondagmiddag in Space. We hadden allemaal een pilletje geslikt. Mijn pupillen waren zo groot als mijn iris. Al het licht van de wereld stroomde in mij binnen. Ik zag opeens Claude tegenover mij in elkaar zakken. Ik dacht: zo gaat iemand dood. Jan en ik probeerden hem overeind te helpen, samen met twee bewakers van Space sleepten we hem door de dansende massa naar buiten, we stonden aan de achterkant van de discotheek in het licht van de ondergaande zon, Claude kwam bij, kneep met zijn handen in zijn armen, Christine, de vriendin van Claude, kwam ook naar buiten, ze vroeg eerst aan de bewakers hoe ze weer naar binnen kon komen, de kaartjes kostten een vermogen en zometeen zou Danny Tenaglia optreden. Ze keek Claude aan en zei dat het deze week al de tweede keer was dat hij haar de stuipen op het lijf had gejaagd. Een paar dagen geleden was hij bijna verdronken toen hij in een gevaarlijke golfstroom was terechtgekomen en zij had moeten toekijken hoe een paar surfers hem uit het water probeerden te helpen. Christine keek haar vriend door haar roze brillenglazen verwijtend aan. Daarna flirtte ze met een groepje jongens die iets verderop op de parkeerplaats aan het dansen waren en ging weer naar binnen. De bewaker van Space belde een ambulance. We moesten een half uur wachten. Twee stoere, blonde vrouwen sprongen uit de ziekenwagen en vroegen wat er met Claude was gebeurd. Deze overwerkte bankier van bijna vijftig had juist het eerste pilletje van zijn leven geslikt. Ze tilden hem de ambulance in en reden met loeiende sirenes weg. Jan en ik volgden hen met onze auto. De ambulance stopte voor een hotel en de twee blonde vrouwen renden naar binnen. We begrepen het niet. Een lijkbleek meisje van een jaar of zeventien gekleed in een zwarte tanga en zwart behaatje kwam ondersteund door de ambulance rijdsters het hotel uitgelopen. Het was alsof ze slaapwandelde. Vanaf hun balkons volgden de gasten van het hotel het meisje op de voet. De Space zorgde intussen als een gigantische geluidsbox voor muziek. Het meisje werd op het bed gelegd, de ambulance zette zich in beweging. We namen twee vrienden van het meisje mee in onze auto en volgden de ambulance, maar in de drukte raakten we hem al snel kwijt. We gingen zelf op zoek naar het ziekenhuis. Op de eerste hulp wisten ze niet over een man en een meisje die waren binnengebracht. We moesten naar een ander ziekenhuis. Daar vonden wij Claude tussen tientallen andere mensen wachtend op eerste hulp. Het meisje had niemand gezien. Jan bracht haar twee vrienden terug naar het eerste ziekenhuis maar daar raadden ze hen aan naar een derde ziekenhuis te gaan waar ze inderdaad bleek te zijn opgenomen met ernstige verlammingsverschijnselen. Ik beleefde intussen een fantastische trip op de eerste hulp en haalde voor iedereen kopjes koffie en limonade. Ik informeerde naar gebroken benen en bloedende wonden en nam me voor voortaan vaker op de eerste hulp langs te gaan. Af en toe klopte ik Claude op zijn schouders. Hij vertelde dat hij het gevoel had dat zijn benen uit elkaar gingen. Ze bleven maar uit elkaar gaan alsof zijn benen kilometers lang waren. Ik rende de klapdeuren door, de ziekenhuisgang in, ik zag zoveel licht, het leek wel de hemel, ik zag dokters in witte jassen, een lichaam afgedekt met een laken reed aan mij voorbij, daarachter liep een huilende oude vrouw, de dokter greep mijn arm en wees naar het plastic bandje rond mijn pols, hij had het over hospital en infuus en ik zei nee, nee, ik kom uit de Space, mijn vriend Claude gaat dood, hij rende achter me aan naar Claude, maar deze zei tegen de dokter dat hij zich beter voelde en terug wilde naar Space, ik was opgelucht en ook een beetje teleurgesteld, de trip duurde minder lang dan ik had gehoopt, we aten een pizza en daarna keerden we terug naar Space, waar Danny Tenaglia net zijn laatste toegift aan het geven was, en Christine lachend op ons afkwam en zei dat het een fantastische avond was maar dat we het mooiste hadden gemist.