Sextember (2)

Rond 1970 gaf ik maatschappijleer aan havo 4. Nieuw vak aan een nagenoeg nieuw onderwijstype. Ik denk er zonder trots aan terug. Materiaal was er nauwelijks en dan nog beroerd. Werden mijn geschiedenislessen getemd door voorgeschreven leerstof en boek, hier kon en moest ik doen wat ik wou. Vormeloosheid troef, voor de leerlingen verzacht door het feit dat groepsdiscussie en videoband nog feestelijke nieuwtjes waren.

De thema’s werden bepaald door actualiteit in brede zin, wat voor een linkse jongen apartheid, milieu en derde wereld betekende. Maar ook vrouwenemancipatie, want daar waren we thuis mee bezig. Zo kon het gebeuren dat een goedwillende dertigjarige man aan meiden van zestien vrouwenstrijd onderwees. Dat werd me, behalve door drie uitzonderingen die de boodschap als manna indronken, noch door de jongens, noch door de andere meisjes, vaak vol van een net verworven of verloren vrijer, niet in dank afgenomen.
Dit schrijvend word ik warm van gene, niet vanwege de boodschap die grotendeels overeind is gebleven, maar vanwege de prekerigheid, de bekeerzin, de belazerde didactiek, het tekort aan documentatie, de onderschatting van de gevoelens van die kinderen en de overschatting van de kracht van het argument voortkomend uit het Juiste Denken. Wat allemaal al beroerd was geweest wanneer ik Wilhelmien had geheten, maar wat veel erger en ongeloofwaardiger werd door mijn sekse.
Over een lesdeel, ter plekke bedacht, schaam ik me niet. Ten einde raad over zoveel desinteresse vroeg ik een van de sympathiserende meiden haar hand naast de mijne te houden. En toonde aan de bouw ervan aan dat de hare geschapen was voor afwassen terwijl de mijne een hogere bestemming moest hebben. Monden vielen verbijsterd open, koortsachtig werd nagedacht over een bedoeling, maar naast verhevigde weerzin bij een aantal ontstonden zowaar verspreid begrijpende glimlachjes. Toegegeven, over nature- nurture is het niet het laatste woord, maar daar en toen gebeurde er iets.
Dit type mannelijk-‘feministische’- slijmjurk dat vrouwen vertelt hoe vrouwen zijn kwam ik later regelmatig tegen in mijn nieuwe werkkring, een opleiding voor sociale beroepen. En laatst zag ik er een in een discussie die Veronica organiseerde in het kader van haar verrassende themaprogrammering: seks. Onderwerp: orgasme. Of liever: namaak-orgasme, dat 'voorrecht’ der vrouwen. Naast Anita Witzier, leidster, en de verplichte Goedele, deskundige, zat een stel. Jaren gelukkig bijeen tot zij hem toevertrouwde dat haar Verzamelde Orgasmes fake waren. Hoe nu? Straatinterviews, nooit weg, inclusief het huiveringwekkende advies van een beachboy: stuur maar bij mij langs. En publiek dat mee mocht spreken.
Daar zat dus die man die uitlegde dat ze het hem nooit had kunnen lappen want hij wist alles van onwillekeurige spiercontracties. Dus zou hij haar meteen de eerste keer toegesproken hebben en haar hebben uitgelegd dat ze niet zozeer hem alswel zichzelf in het ootje nam. En dat dat dus helemaal niet goed is voor een vrouw. Mij brak het zweet uit en plots stond ik weer voor havo 4.