Sextember (3)

In het kader van een maand seks na elf maanden onthouding zette Veronica publiek in een studio, benoemde Anita Witzier tot voorzitster, gaf haar ter ondersteuning expert Goedele Liekens en proclameerde een probleem waarover gesproken diende. De pik te klein, de hartstocht te groot, het klaarkomen geacteerd, het slippertje als lustmoordenaar.

Kortom, wat Veronica jaar aan jaar met groot succes zondagmiddagen op de radio deed nu ook op tv! En beduidend minder geslaagd, want uren telefonische reacties die elkaar uitlokken en die een redelijke mate van anonimiteit garanderen, terwijl zelfs een zekere intimiteit kan ontstaan, zijn niet te vergelijken met de geforceerde en overgeorganiseerde dagmarsen die de televisie vereist en die onder helle belichting plaatsvinden.
Het lijkt of ik een bewonderaar was van Radio Romantica - nee dus. Maar ook in wat men niet ziet zitten, schuilen gradaties van geschiktheid en kwaliteit. Zeker valt niet uit te sluiten dat dat programma naast sensatie en auditeurisme ook luisteraars soelaas bood in hun vragen en noden. Zoals Germaine Groenier veel eerder dat laatste belang diende, zij het waarschijnlijk voor een beperkter publiek. ‘Bespreekbaar maken’ heet zoiets.
Het blijft verbluffend te ervaren hoe dat wat een generatie geleden niet leek te bestaan en zelfs tussen levenspartners ongezegd bleef, tot in details wordt geopenbaard ten aanhoren en -schouwen van het grootst denkbare publiek. Moet ik kiezen, dan tegen de verstikkende geslotenheid van toen. Maar dat er een overkill aan intimiteiten en bekentenissen optreedt, dat die bovendien steeds meer geexploiteerd en te gelde gemaakt worden - dat lijkt zonneklaar.
Twee algemeenheden over dit Love Life (!). Vele malen meer kosjer dan Maya Eksteens Lief en leed, dat van platheid uit mekaar valt, en dan Robert ten Brinks All You Need Is Love, waarin alle grenzen van smaak en integriteit met voeten worden getreden onder het mom van smaak en integriteit. Hier is het thema beperkt en duidelijk en er wordt een humane boodschap uitgedragen.
Bovendien doen Witzier en Liekens hun werk technisch en inhoudelijk goed. Al krijg ik het redelijk benauwd van al die openheid die haast pamflet wordt en die als een tl-buis elke schaduw van het ongrijpbare en geheimzinnige genadeloos doet verdwijnen. En al word ik erg moe van de afscheidsmoraal die Witzier ons meegaf: dat je niks voor niks krijgt en dat je dus een leven lang aan je relatie(s) moet blijven werken. Vroeger moesten we zien hoe er brood op de plank kwam - nu verdient een groot deel van ons dat in 38 uur per week en wordt de resterende tijd tot arbeidsterrein verklaard: therapeutisering van het dagelijks leven.
Bizar werd het door iets anders: de casus die centraal stond werd om privacyredenen gespeeld door types die dat probleem niet hadden. De man met de kleine pik had dus een grote. Dit wisten alle aanwezigen en kijkers. En toch, als in het volkstoneel, richtte het studiopubliek vol hartstocht en overtuiging adviezen en verwijten aan de acteurs - daarmee zichzelf spelend.
De dramaprijs 1994 voor Love Life.